the first post
Dit is de ongecensureerde, uitgetikte versie van wat ik op 23/08 heb genoteerd:
Zaventem, 9.49u. plaatselijke tijd, gate a65. De Finse versie van Brad Pitt en ik zijn voorlopig de enigen die naar Helsinki willen. De voorbije 2u. en 49' zijn niet echt een beproeving gebleken. Op een vrij comfortabel uur (7) opgestaan, op mijn gemak geschoren en gedoucht, gekleed en nog wat opgeruimd. De taxiservice die ik had besteld voorzag een riant ontbijt (en aanvaardbaar gezelschap onderweg). Anders gezegd: het spijt me, zusje, dat ik de drankjes en tijdschriften vergeten ben in je wagen. Je koeken en mattentaartje zitten stevig in de handbagage.
Misschien kan ik het beste meteen enkele andere bekentenissen afleggen:
Ik ben vergeten het laatste bord en glas af te wassen.
Ik heb, tegen vaders advies in, geweigerd extra veters mee te nemen.
Ik ben vergeten een versleten schoen weg te gooien.
Ik heb de koelkast niet uitgeschakeld.
Ik heb van niemand op behoorlijke wijze afscheid genomen: het principe van de snelle kiss-and-ride leek me het makkelijkst.
Nadat mijn zus me uit haar wagen had getrapt ('je komt niet terug voor 31 augustus 2005, is dat duidelijk?') ben ik -enigszins voorspelbaar- gaan inchecken. Asia, want zo heette mijn incheckjuffrouw, vond het allemaal best. Riempjes van de rugzak zitten goed vastgebonden. Handbagage is niet te groot en niet te zwqqr. (Noot aan sommige zogezegde vrienden: met mijn grapje lacht ze, en haar twee collega's ook. Jawel klootzakken, lachen, niet zo'n beleefdheidsgrijns.) In Helsinki, waarschuwt ze nog, mag ik niet op het vliegtuig blijven zitten en verder wil ze ook nog dat ik op tijd aan mijn gate ben. Dat lijkt geen slecht idee dus ik ga op stap, van roltrap naar security check naar roltrap en wandelgang en boekenwinkel (de laatste keer openlijk porno! Bill Clintons 'Ma vie' en Tintin!) en wandelgang naar paspoortcontrole en nog vier minuten later de gate. Onderweg enkele geestige kunstwerken; wel stom om zoiets ongetiteld te laten. Noem het dan 'De revolutie zal een einde maken aan de kapitalistische uitbuiting' ofzo, naar goede Chinese traditie. Nu kijk ik op een reclamebord van Base en naar taxiende (noot van de typist: geen twee puntjes te vinden) vliegtuigen. Brad Pitt is gaan lopen, mij wacht volgend schema:
11.40 Brussel - Helsinki (aankomst 15.15, dan is het in Belgie 14.15)
18.00 Helsinki - Beijing (aankomst 06.45, dan is het in Belgie 00.45; in de winter is het verschil zeven uur, want de Chinezen doen niet mee met het zomeruur. Overigens is China 1 grote tijdszone)
12.55 Beijing - Dalian (een vlucht van ongeveer anderhalf uur)
In de luchthaven van Beijing zal ik dus 6u en 10' moeten vullen. Ik heb nog niet besloten wat ik in die 10 minuten ga doen. De zes uur vul ik allicht met mijn bagage op te halen en terug in te checken, dollars te wisselen in yuan, wat rond te dwalen misschien. Ik weet het eigenlijk niet. Ik neem dat ik daarover later nog zal vertellen. Voorlopig heb ik nog absoluut niks interessants meegemaakt. Ik denk dat ik me maar eens door mijn verzekeringspolissen ga kauwen (dat is overigens waarop ik nu al dit gezever noteer). (Noot: doornemen en herlezen van de polissen succesvol en relatief onbezorgd beeindigd om 10.30u.)
16.56 Helsinki-tijd. Xiaomei (hoewel het waarschijnlijk beleefder is haar bj haar achternaam te noemen) is net aan boord gegaan, op weg naar Shanghai. Ik ontmoette haar na het lezen van de polissen in Zaventem. Ze woont al jaren in Belgie, haar zus en moeder hebben een restaurant aan de Dampoort. Ze waarschuwt me voor gauwdieven en meisjes 'die geld vragen voor de nacht', en helpt me bij de uitspraak van enkele woordjes (Dalian: taaljn). De vlucht verliep perfect: niet veel volk, raampje met heerlijk zicht gedurende de hele vlucht, opvallend lekker veggie eten en, om het goed te maken dat ik de voorbije 8 dagen geen aflevering meer had kunnen meepikken: The Simpsons op tv! De vlucht naar Beijing heeft meer dan twee uur vertraging (reden: 'the airplane was broken'). Erg is dat niet, ik heb genoeg ruimte, tijd bedoel ik. Het is hier rustig, ik had ergere plekken kunnen treffen. Overigens: ik ben nog nooit in mijn leven zo noordelijk geweest! Als dat niet om over naar huis te schrijven is. De foto's (met dank aan Xiaomei) volgen.
Addendum uit Helsinki: mijn tijd verbeidend met Simpsons-koekjes en een jeugdboek over de relativiteitstheorie (dat komt ervan als je zulke excentrieke vrienden hebt), maak ik ook nog kennis met Natalie, een Chinese lerares uit Hongkong die beweert dat ik daar (waar het leven volgens haar niet duurder is dan een gewone Chinese stad) meer dan het tiendubbele kan verdienen voor hetzelfde werk. Tja. Ze belooft me eens rond te kijken, ik vind het allemaal goed en beloof haar enkele Nederlandstalige sites te bekijken voor haar om Chinees te geven in Belgie. Ze heeft overigens nog nooit van Dalian gehoord, maar wel weer positief is haar vermoeden dat ik 'a star and famous' zal zijn (niet omwille van persoonlijke capaciteiten, maar gewoon omdat ik een foreign teacher ben).
Zaventem, 9.49u. plaatselijke tijd, gate a65. De Finse versie van Brad Pitt en ik zijn voorlopig de enigen die naar Helsinki willen. De voorbije 2u. en 49' zijn niet echt een beproeving gebleken. Op een vrij comfortabel uur (7) opgestaan, op mijn gemak geschoren en gedoucht, gekleed en nog wat opgeruimd. De taxiservice die ik had besteld voorzag een riant ontbijt (en aanvaardbaar gezelschap onderweg). Anders gezegd: het spijt me, zusje, dat ik de drankjes en tijdschriften vergeten ben in je wagen. Je koeken en mattentaartje zitten stevig in de handbagage.
Misschien kan ik het beste meteen enkele andere bekentenissen afleggen:
Ik ben vergeten het laatste bord en glas af te wassen.
Ik heb, tegen vaders advies in, geweigerd extra veters mee te nemen.
Ik ben vergeten een versleten schoen weg te gooien.
Ik heb de koelkast niet uitgeschakeld.
Ik heb van niemand op behoorlijke wijze afscheid genomen: het principe van de snelle kiss-and-ride leek me het makkelijkst.
Nadat mijn zus me uit haar wagen had getrapt ('je komt niet terug voor 31 augustus 2005, is dat duidelijk?') ben ik -enigszins voorspelbaar- gaan inchecken. Asia, want zo heette mijn incheckjuffrouw, vond het allemaal best. Riempjes van de rugzak zitten goed vastgebonden. Handbagage is niet te groot en niet te zwqqr. (Noot aan sommige zogezegde vrienden: met mijn grapje lacht ze, en haar twee collega's ook. Jawel klootzakken, lachen, niet zo'n beleefdheidsgrijns.) In Helsinki, waarschuwt ze nog, mag ik niet op het vliegtuig blijven zitten en verder wil ze ook nog dat ik op tijd aan mijn gate ben. Dat lijkt geen slecht idee dus ik ga op stap, van roltrap naar security check naar roltrap en wandelgang en boekenwinkel (de laatste keer openlijk porno! Bill Clintons 'Ma vie' en Tintin!) en wandelgang naar paspoortcontrole en nog vier minuten later de gate. Onderweg enkele geestige kunstwerken; wel stom om zoiets ongetiteld te laten. Noem het dan 'De revolutie zal een einde maken aan de kapitalistische uitbuiting' ofzo, naar goede Chinese traditie. Nu kijk ik op een reclamebord van Base en naar taxiende (noot van de typist: geen twee puntjes te vinden) vliegtuigen. Brad Pitt is gaan lopen, mij wacht volgend schema:
11.40 Brussel - Helsinki (aankomst 15.15, dan is het in Belgie 14.15)
18.00 Helsinki - Beijing (aankomst 06.45, dan is het in Belgie 00.45; in de winter is het verschil zeven uur, want de Chinezen doen niet mee met het zomeruur. Overigens is China 1 grote tijdszone)
12.55 Beijing - Dalian (een vlucht van ongeveer anderhalf uur)
In de luchthaven van Beijing zal ik dus 6u en 10' moeten vullen. Ik heb nog niet besloten wat ik in die 10 minuten ga doen. De zes uur vul ik allicht met mijn bagage op te halen en terug in te checken, dollars te wisselen in yuan, wat rond te dwalen misschien. Ik weet het eigenlijk niet. Ik neem dat ik daarover later nog zal vertellen. Voorlopig heb ik nog absoluut niks interessants meegemaakt. Ik denk dat ik me maar eens door mijn verzekeringspolissen ga kauwen (dat is overigens waarop ik nu al dit gezever noteer). (Noot: doornemen en herlezen van de polissen succesvol en relatief onbezorgd beeindigd om 10.30u.)
16.56 Helsinki-tijd. Xiaomei (hoewel het waarschijnlijk beleefder is haar bj haar achternaam te noemen) is net aan boord gegaan, op weg naar Shanghai. Ik ontmoette haar na het lezen van de polissen in Zaventem. Ze woont al jaren in Belgie, haar zus en moeder hebben een restaurant aan de Dampoort. Ze waarschuwt me voor gauwdieven en meisjes 'die geld vragen voor de nacht', en helpt me bij de uitspraak van enkele woordjes (Dalian: taaljn). De vlucht verliep perfect: niet veel volk, raampje met heerlijk zicht gedurende de hele vlucht, opvallend lekker veggie eten en, om het goed te maken dat ik de voorbije 8 dagen geen aflevering meer had kunnen meepikken: The Simpsons op tv! De vlucht naar Beijing heeft meer dan twee uur vertraging (reden: 'the airplane was broken'). Erg is dat niet, ik heb genoeg ruimte, tijd bedoel ik. Het is hier rustig, ik had ergere plekken kunnen treffen. Overigens: ik ben nog nooit in mijn leven zo noordelijk geweest! Als dat niet om over naar huis te schrijven is. De foto's (met dank aan Xiaomei) volgen.
Addendum uit Helsinki: mijn tijd verbeidend met Simpsons-koekjes en een jeugdboek over de relativiteitstheorie (dat komt ervan als je zulke excentrieke vrienden hebt), maak ik ook nog kennis met Natalie, een Chinese lerares uit Hongkong die beweert dat ik daar (waar het leven volgens haar niet duurder is dan een gewone Chinese stad) meer dan het tiendubbele kan verdienen voor hetzelfde werk. Tja. Ze belooft me eens rond te kijken, ik vind het allemaal goed en beloof haar enkele Nederlandstalige sites te bekijken voor haar om Chinees te geven in Belgie. Ze heeft overigens nog nooit van Dalian gehoord, maar wel weer positief is haar vermoeden dat ik 'a star and famous' zal zijn (niet omwille van persoonlijke capaciteiten, maar gewoon omdat ik een foreign teacher ben).
posted by bouke billiet at 12:23 PM
<< Home