het einde van het begin
Ongecensureerd (en dus helaas ook niet ingekort; pretty crappy als je 't mij vraagt) vervolg:
24/08, 09.50u. plaatselijke tijd. Ik zit in een cafe in Beijing. Het klinkt te cool om niet te herhalen: ik zit in een cafe in Beijing. Hoe ik in deze peperdure tent terechtkom, zal blijken uit volgend chronologisch verslag der gebeurtenissen.
Aan de vlucht Helsinki-Beijing houd ik twee dingen over: de kennismaking met Laurence, een Waalse economiste die in Beijing een lezing geeft (Laurence, j'espere que tu as trouve le sommeil necessaire et que ta presentation etait un succes), en een gepijnigd gezicht, dat anderhalf uur op zo'n ijzeren armbalkje heeft liggen slapen.
De luchthaven van Beijing dus. Na vlot doorheen douane en dergelijke te zijn geraakt (neen, geen sars!) en een dollarbriefje te hebben gewisseld in een hoop kleurrijke yuan (deze munteenheid wordt uitgesproken zoals Gentse scholieren 'joint' uitspreken: zjweee), komt een man zijn diensten aanbieden. welzeker, edele Chinaman! Ik blijk nog anderhalf uur over te hebben voor ik kan inchecken, zodat hij me 'you drink coffee' voorstelt. En waarom ook niet? 't Is pas wanneer ik hem achternasjok - hij laat me gewoon in de steek, kijkt amper achterom, ramt anderhalf Chinees gezin- dat ik besef dat ik met mijn echte en handbagage een wildvreemde man naar de uitgang van Beijings luchthaven aan het volgen ben. Ik spreek met mezelf af dat ik sowieso de massa volk niet verlaat. Uiteindelijk blijkt hij min of meer bonafide; hij leidt me echt naar een koffiehuis. Een duur koffiehuis. Tegen dat ik me wil omdraaien, staan hij en drie wolkjes van Chinese diensters -die op dit moment geamuseerd over mijn schouder staan mee te lezen- klaar met verschillende kaarten, mijn jas aannemend en bagage schikkend. En zeg dan nog maar eens nee. Ik kijk naar de kaart: tussen de 180 en 270 yuan (delen door 10 en 't is euro) voor een theetje. Ik ga dan maar voor appelsap, die zijn 30 yuan volledig waard is. Maar nu mogen die diensters wel elders gaan giechelen.
Misschien nog opmerken dat mijn vrienden bij Connections niks gezegd hadden over luchthaventaksen, zodat, vader, je dollars van pas zullen komen (al kan ik hier ook wel geld afhalen). Next stop: Dalian.
24/08, 19u. In Beijing twee uur langer gezeten dan gepland. Eindelijk toegekomen, gelukkig was mijn contactpersoon er nog ('you're late!', klinkt het streng). We zijn naar - of nee wacht, ik wil nog vertellen dat de appartementsblokken in Dalian tot op 30 meter naast de vliegbaan staan- een verre uithoek van de stad gereden. Een korte beschrijving: van de een of andere grote weg afgeslagen komen we pal aan het strand terecht, waar een aantal vrij nieuwe gebouwen staan en nog worden opgetrokken. Nieuw, maar met hier en daar al een flinke verzakking. Het enige gebouw dat er echt hypermodern uitziet is de bibliotheek, zo groot als die in Gent, met dat verschil dat hij helemaal leeg staat. Via een kronkelwegje waar mensen wonen zoals onrijke Chinezen wonen, komen we dan bij de gebouwen voor students and faculty.
Mijn woonst: een smal gangetje. Eerste deur links: een hokje, ongeveer ter grootte van een eenpersoonsbed. Een lavabootje met sigarettenpeuken en vuile vodden. Aan de overkant in dezelfde kamer: de keuken, zijnde 1 fornuisvuurtje met gasfles die ik voorlopig niet mag gebruiken wegens onveilig. Als ik niets zeg over pannen of kasten of dergelijke, is dat omdat die dingen er niet zijn. aan de overkant van dit hok, even groot, de badkamer. Ik stap even binnen:plets plets. Dit hok is de douche, met daarin het toilet en niet aangesloten wastrommel. Met vodden en fameus aangekoekt vuil.
Het gangetje mondt uit in de woonkamer (alle muren zijn wit en 3m hoog): vloertapijt, twee zitstoelen, zitbankje, koelkast (veel vuil en etensresten en schimmel erin, maar werkend), microgolf (als je die wil gebruiken: even de koelkast uitschakelen) en een grote tv. Een deurraam met balkonnetje alwaar een borstel (bijeengebonden takjes) en een waterkoker (vol steengruis en aangekoekt vuil). Het balkon is helemaal afgesloten met muggengaas. which is nice. Vanuit de woonkamer loop je door naar de slaapkamer: een vrij kort bed met matras van - I kid you not- 3 cm dik op volle houten plaat, met een berg bevlekte lakens en dekentje. Nachtkast met lamp die niet werkt. Verlichting in den hoge met tl-buizen. Kleerkast en bureautje met telefoon. Alles onder dikke laag stof. Ook hier een balkon. Verder nog wat vodden. De gordijnen zijn dun en hangen tot op meer dan een meter van de grond. De luchthavendame gaat er vandoor, laat me in handen van 'Justin', een Japanner die me samen met zijn vriendin (een studente) het strand toont. Dat strand ligt vlakbij, onderweg passeren we de gym (basket and work-out!). Je wandelt een eindje op het spoor om even later langs het water te komen. De treinen maken net zo'n bronstig oergeluid als in de VS.
Ik heb honger, dus Justin regelt me een bakje omelet met reuzenchampignons. Daarna plan ik te gaan slapen. Dat was tien minuten geleden; ik ben ondertussen meer dan dertig uur op de been. Slapen... Toch eerst even kennismaken met de rand van mijn weerstand. Aan de ene kant: what the fuck doe ik hier? En: ik bel even naar huis. Aan de andere kant: hou je stomme bek, en je belt niet! Morgen ga je aan het werk: met stromend water en een vuile vod kom je al een heel eind. Je gaat een dezer in de stad dingen kopen. En samen met de twee Amerikanen en Brit die een van de volgende dagen zullen toekomen, zorg je ervoor dat het hier lukt. Je knapt het appartement op: ja, dat gaat. Je leert snel Chinees: ook dat gaat. Je went aan je bed en je zoekt uit hoe je het hele eind naar de stad aflegt: ja, dat gaat.
Je laat het zilt op je wangen voor wat het is. Dit is nu je leven en het moet en zal werken.
25/08, 14.45u. Vannacht rond 1u. wakker geworden, jetlag waarschijnlijk. Heb, om mezelf moed in te praten, het afvoerputje in de douchekamer schoongemaakt. Terug gaan slapen. Vanochtend om 7u. (dus na een erg lange nachtrust, want vroeg gaan slapen) gewekt door Chen Kun (haar Engelse naam: Willow), een administratief werkster. In de dining hall gaan ontbijten. Viel ondanks Justins waarschuwing erg goed mee: drie hoopjes groente en twee soorten broodjes: iets paars (nog onbekend) en een superwit broodje. En rijst 'in eigen kooknat', dat meteen ook is wat je drinkt. Viel mee, ik ben erg blij met de zekerheid dat ik dit elke morgen kan krijgen. Bestek van thuis opzettelijk in kamer gelaten; 't gaat vrij vlot met de stokjes, echt waar. Dan met Chen Kun (je wordt verondersteld de volledige naam te zeggen) de bus genomen naar de stad. Prijs busrit: 2 yuan. Reusachtige stad. Mensen reageren op me min of meer zoals in Belgie wordt gekeken naar een blinde: eerst kijkt iedereen eens goed, vijf seconden later staart nog slechts een enkeling je voortdurend aan (Chen Kun: 'you looks like Beg's Ham'). Het spuwen door de busraampjes is geen mythe, doch blijft vrij beperkt. In enkele enorme supermarkten hetvolgende gekocht: pak toiletpapier, twee handdoeken (Saar, je had gelijk), tandpasta, shampoo, waspoeder, dweilen, all-round schoonmaakmiddel, chips, drinkkop, flessen water. 'Thuis' ook nog wat reuzenperziken. Enveloppes en postzegels zouden in het lokale kantoortje te vinden moeten zijn (al blijft men herhalen 'you have email!'). Nu: douchehok schoonmaken. Voel me tienduizend keer beter dan gisteravond.
16.30u. Schitterend doelpunt in de match Cha-Por gezien toen ik uit de douche stapte. Na het afwassen van het hele hok (incl. muren!) kan ik alvast vertellen dat de vorige bewoner erg veel schaamhaar had. Klassieker: halverwege de douche speelt de boiler niet meer mee. Doet wel deugd zo'n koude douche, en het herinnert me trouwens (goed voor de moraal! (sic)) aan een prachtige tijd in Waterberg.
Voor ik met Chen Kun het avondmaal van de dining hall uitprobeer, ga ik de koelkast een beurt geven. Wat betreft de slaapkamer: heb ondertussen een stoel gekregen voor het bureau; nachtlampje nog niet aan de praat gekregen. Volgens Chen Kun kan ik overigens makkelijk een laptop met internet in mijn kamer krijgen die ook cd's en dvd's speelt. Ik hoop het, maar wil er niet teveel mijn zinnen op zetten.
02.30u. (Jetlag lijkt dus al een uurtje opgeschoven, wat het verhaal 'per dag een uur' lijkt te bevestigen)Nog iets over de schok die door me heen ging toen ik hier voor het eerst binnenkwam: het was niet enkel de vermoeidheid die plots de vrije loop kon gaan, maar vooral het feit dat ik voor het eerst de Uitdaging te zien kreeg.
24/08, 09.50u. plaatselijke tijd. Ik zit in een cafe in Beijing. Het klinkt te cool om niet te herhalen: ik zit in een cafe in Beijing. Hoe ik in deze peperdure tent terechtkom, zal blijken uit volgend chronologisch verslag der gebeurtenissen.
Aan de vlucht Helsinki-Beijing houd ik twee dingen over: de kennismaking met Laurence, een Waalse economiste die in Beijing een lezing geeft (Laurence, j'espere que tu as trouve le sommeil necessaire et que ta presentation etait un succes), en een gepijnigd gezicht, dat anderhalf uur op zo'n ijzeren armbalkje heeft liggen slapen.
De luchthaven van Beijing dus. Na vlot doorheen douane en dergelijke te zijn geraakt (neen, geen sars!) en een dollarbriefje te hebben gewisseld in een hoop kleurrijke yuan (deze munteenheid wordt uitgesproken zoals Gentse scholieren 'joint' uitspreken: zjweee), komt een man zijn diensten aanbieden. welzeker, edele Chinaman! Ik blijk nog anderhalf uur over te hebben voor ik kan inchecken, zodat hij me 'you drink coffee' voorstelt. En waarom ook niet? 't Is pas wanneer ik hem achternasjok - hij laat me gewoon in de steek, kijkt amper achterom, ramt anderhalf Chinees gezin- dat ik besef dat ik met mijn echte en handbagage een wildvreemde man naar de uitgang van Beijings luchthaven aan het volgen ben. Ik spreek met mezelf af dat ik sowieso de massa volk niet verlaat. Uiteindelijk blijkt hij min of meer bonafide; hij leidt me echt naar een koffiehuis. Een duur koffiehuis. Tegen dat ik me wil omdraaien, staan hij en drie wolkjes van Chinese diensters -die op dit moment geamuseerd over mijn schouder staan mee te lezen- klaar met verschillende kaarten, mijn jas aannemend en bagage schikkend. En zeg dan nog maar eens nee. Ik kijk naar de kaart: tussen de 180 en 270 yuan (delen door 10 en 't is euro) voor een theetje. Ik ga dan maar voor appelsap, die zijn 30 yuan volledig waard is. Maar nu mogen die diensters wel elders gaan giechelen.
Misschien nog opmerken dat mijn vrienden bij Connections niks gezegd hadden over luchthaventaksen, zodat, vader, je dollars van pas zullen komen (al kan ik hier ook wel geld afhalen). Next stop: Dalian.
24/08, 19u. In Beijing twee uur langer gezeten dan gepland. Eindelijk toegekomen, gelukkig was mijn contactpersoon er nog ('you're late!', klinkt het streng). We zijn naar - of nee wacht, ik wil nog vertellen dat de appartementsblokken in Dalian tot op 30 meter naast de vliegbaan staan- een verre uithoek van de stad gereden. Een korte beschrijving: van de een of andere grote weg afgeslagen komen we pal aan het strand terecht, waar een aantal vrij nieuwe gebouwen staan en nog worden opgetrokken. Nieuw, maar met hier en daar al een flinke verzakking. Het enige gebouw dat er echt hypermodern uitziet is de bibliotheek, zo groot als die in Gent, met dat verschil dat hij helemaal leeg staat. Via een kronkelwegje waar mensen wonen zoals onrijke Chinezen wonen, komen we dan bij de gebouwen voor students and faculty.
Mijn woonst: een smal gangetje. Eerste deur links: een hokje, ongeveer ter grootte van een eenpersoonsbed. Een lavabootje met sigarettenpeuken en vuile vodden. Aan de overkant in dezelfde kamer: de keuken, zijnde 1 fornuisvuurtje met gasfles die ik voorlopig niet mag gebruiken wegens onveilig. Als ik niets zeg over pannen of kasten of dergelijke, is dat omdat die dingen er niet zijn. aan de overkant van dit hok, even groot, de badkamer. Ik stap even binnen:plets plets. Dit hok is de douche, met daarin het toilet en niet aangesloten wastrommel. Met vodden en fameus aangekoekt vuil.
Het gangetje mondt uit in de woonkamer (alle muren zijn wit en 3m hoog): vloertapijt, twee zitstoelen, zitbankje, koelkast (veel vuil en etensresten en schimmel erin, maar werkend), microgolf (als je die wil gebruiken: even de koelkast uitschakelen) en een grote tv. Een deurraam met balkonnetje alwaar een borstel (bijeengebonden takjes) en een waterkoker (vol steengruis en aangekoekt vuil). Het balkon is helemaal afgesloten met muggengaas. which is nice. Vanuit de woonkamer loop je door naar de slaapkamer: een vrij kort bed met matras van - I kid you not- 3 cm dik op volle houten plaat, met een berg bevlekte lakens en dekentje. Nachtkast met lamp die niet werkt. Verlichting in den hoge met tl-buizen. Kleerkast en bureautje met telefoon. Alles onder dikke laag stof. Ook hier een balkon. Verder nog wat vodden. De gordijnen zijn dun en hangen tot op meer dan een meter van de grond. De luchthavendame gaat er vandoor, laat me in handen van 'Justin', een Japanner die me samen met zijn vriendin (een studente) het strand toont. Dat strand ligt vlakbij, onderweg passeren we de gym (basket and work-out!). Je wandelt een eindje op het spoor om even later langs het water te komen. De treinen maken net zo'n bronstig oergeluid als in de VS.
Ik heb honger, dus Justin regelt me een bakje omelet met reuzenchampignons. Daarna plan ik te gaan slapen. Dat was tien minuten geleden; ik ben ondertussen meer dan dertig uur op de been. Slapen... Toch eerst even kennismaken met de rand van mijn weerstand. Aan de ene kant: what the fuck doe ik hier? En: ik bel even naar huis. Aan de andere kant: hou je stomme bek, en je belt niet! Morgen ga je aan het werk: met stromend water en een vuile vod kom je al een heel eind. Je gaat een dezer in de stad dingen kopen. En samen met de twee Amerikanen en Brit die een van de volgende dagen zullen toekomen, zorg je ervoor dat het hier lukt. Je knapt het appartement op: ja, dat gaat. Je leert snel Chinees: ook dat gaat. Je went aan je bed en je zoekt uit hoe je het hele eind naar de stad aflegt: ja, dat gaat.
Je laat het zilt op je wangen voor wat het is. Dit is nu je leven en het moet en zal werken.
25/08, 14.45u. Vannacht rond 1u. wakker geworden, jetlag waarschijnlijk. Heb, om mezelf moed in te praten, het afvoerputje in de douchekamer schoongemaakt. Terug gaan slapen. Vanochtend om 7u. (dus na een erg lange nachtrust, want vroeg gaan slapen) gewekt door Chen Kun (haar Engelse naam: Willow), een administratief werkster. In de dining hall gaan ontbijten. Viel ondanks Justins waarschuwing erg goed mee: drie hoopjes groente en twee soorten broodjes: iets paars (nog onbekend) en een superwit broodje. En rijst 'in eigen kooknat', dat meteen ook is wat je drinkt. Viel mee, ik ben erg blij met de zekerheid dat ik dit elke morgen kan krijgen. Bestek van thuis opzettelijk in kamer gelaten; 't gaat vrij vlot met de stokjes, echt waar. Dan met Chen Kun (je wordt verondersteld de volledige naam te zeggen) de bus genomen naar de stad. Prijs busrit: 2 yuan. Reusachtige stad. Mensen reageren op me min of meer zoals in Belgie wordt gekeken naar een blinde: eerst kijkt iedereen eens goed, vijf seconden later staart nog slechts een enkeling je voortdurend aan (Chen Kun: 'you looks like Beg's Ham'). Het spuwen door de busraampjes is geen mythe, doch blijft vrij beperkt. In enkele enorme supermarkten hetvolgende gekocht: pak toiletpapier, twee handdoeken (Saar, je had gelijk), tandpasta, shampoo, waspoeder, dweilen, all-round schoonmaakmiddel, chips, drinkkop, flessen water. 'Thuis' ook nog wat reuzenperziken. Enveloppes en postzegels zouden in het lokale kantoortje te vinden moeten zijn (al blijft men herhalen 'you have email!'). Nu: douchehok schoonmaken. Voel me tienduizend keer beter dan gisteravond.
16.30u. Schitterend doelpunt in de match Cha-Por gezien toen ik uit de douche stapte. Na het afwassen van het hele hok (incl. muren!) kan ik alvast vertellen dat de vorige bewoner erg veel schaamhaar had. Klassieker: halverwege de douche speelt de boiler niet meer mee. Doet wel deugd zo'n koude douche, en het herinnert me trouwens (goed voor de moraal! (sic)) aan een prachtige tijd in Waterberg.
Voor ik met Chen Kun het avondmaal van de dining hall uitprobeer, ga ik de koelkast een beurt geven. Wat betreft de slaapkamer: heb ondertussen een stoel gekregen voor het bureau; nachtlampje nog niet aan de praat gekregen. Volgens Chen Kun kan ik overigens makkelijk een laptop met internet in mijn kamer krijgen die ook cd's en dvd's speelt. Ik hoop het, maar wil er niet teveel mijn zinnen op zetten.
02.30u. (Jetlag lijkt dus al een uurtje opgeschoven, wat het verhaal 'per dag een uur' lijkt te bevestigen)Nog iets over de schok die door me heen ging toen ik hier voor het eerst binnenkwam: het was niet enkel de vermoeidheid die plots de vrije loop kon gaan, maar vooral het feit dat ik voor het eerst de Uitdaging te zien kreeg.
posted by bouke billiet at 11:00 AM
<< Home