goodnight saigon

28/08, 10u.
Vannacht is het vrij enthousiast beginnen stormen. Er komt heel wat rommel voorbijgevlogen, en op weg naar de grote dining hall stroomt het water over je voeten. In de dining hall zijn we nu verbannen uit de grote eetzaal naar de iets sjiekere zaal boven, voor personeel en leerkrachten. Zal wel zijn voordelen hebben, maar ik zou ook wel eens met de studenten willen eten. Denk ik. Nu althans.
Zodra we nu een voet in de grote eetzaal durven zetten, gaan honderdduizend handen de lucht in: boven moet je zijn!
'We', dat zijn Angela en ik (van anderen nog geen spoor). Ik ben haar toevallig tegen het lijf gelopen (of wat had je gedacht) op haar eerste dag. Ze is 22, komt uit Atlanta, afgestudeerd in musicologie. Ze heeft gelukkig heel wat onamerikaanse trekjes: ze heeft een hekel aan gsm's, is vegetarier, anti-Bush, kortom 'dat soort mens'. Haar eerste avond was ongeveer zoals bij mij: shock and awe. Gisteren reden we samen naar de stad (spannend, want de halte waar we er op de terugweg weer afmoeten heeft geen specifieke karaktertrek), zodat ook zij nu enkele essentiele inkopen heeft kunnen doen.

Intermezzo: in de supermarkt leeft vanalles. reusachtige padden (of kikkers, ik ken het verschil niet) kijken je verveeld aan (je zou er wel even naar willen zwaaien, maar je doet het niet om het beest geen valse hoop te geven over de ongetwijfeld boze dingen die de koper ermee gaat doen), er zijn grote schildpadden, palingen en een soort slangen, vissen zo groot als je onderarm.... Allemaal in de voedselafdeling.

Staks hebben we een meeting (50 minuten tevoren aangekondigd), misschien krijg ik daar een antwoord op enkele vragen (is er eigenlijk lesmateriaal? Hoe zit het met de klassenroosters en hoeveel klassen heb ik? Internet? Terugbetaling van het vliegticket? Hoe werkt de wastrommel? Wanneer wordt het contract getekend? enz.).
Ik ken ondertussen negenhonderd negenennegentig miljoen negenhonderd negenennegentigduizend negenhonderd negenennegentig (hoeveel fouten staan hierin?) woorden Chinees; enkele uren opzoekingswerk in mijn woordenboekje hebben me o.a. de sleutel opgeleverd voor het telsysteem. 't Is vrij eenvoudig eigenlijk, heel erg logisch opgebouwd. Op de bus was ik dan ook voortdurend op zoek naar de karaktertekens die cijfers aanduiden ('t komt goed uit dat die niet te moeilijk zijn). Wat een avontuur!

Goed. De toestand van de woonst. Al mijn kleren en bagage hebben hun plaats gevonden nu ik de kast en het bureau heb schoongemaakt; heb ook de originele kleur van het tapijt ontdekt. Wat betreft het bed, er schijnt hier nog ergens een matras voor me te staan. Joy!

gisteravond nog een wandelingetje gemaakt rond de school. Veel kleine restaurantjes en internet-cafes. de buurt vaart wel met al de studenten hier. Al bij al vrij propere buurt (80 procent van het afval wordt niet zomaar op straat achtergelaten, maar wordt op een speciaal aangeduide plek op straat gegooid!).
Overigens nog geen flintertje zon gezien. Angela wijt het aan de smog, volgens mij zijn het gewoon wolken.

bijna 11u. nu, dat is hier tijd voor het middagmaal.

22.15u. wel, Stephen is ook aangekomen, en heeft een vrij moeilijk accent uit Londen met zich meegebracht. 27, deed iets met computer graphics en komt hier zijn roman afwerken. dat zou dus interessant kunnen worden, al kan ik na 2 uur kennismaking nog niks voorspellen (al waren mijn eerste uren met Angela veel intenser, omdat we beiden dezelfde eerste nacht beleefden. Stephen zal dat dus niet hebben, maar lijkt ook niet echt behoefte te hebben aan zo'n schok, dat wakker worden in een nieuwe wereld; hij straalt toch alleszins iets uit dergelijke ervaringen reeds lang achter zich gelaten te hebben).

Ik niet, maar Angela heeft ondertussen haar handboeken gekregen. Vreselijk melige teksten, zoals 'Praise to Mother' van Ross Perot. Een welgemeend what the hell is hier op zijn plaats.
Een plaats die niet langer een hel is: de woonst! wastrommel werkt, wel enkel met koud water; eigenlijk is dat een goede zaak, nu is het onmogelijk om al mijn kleren een mooi roze tintje te bezorgen. Ik had overigens geen sjieke leraarskleren hoeven mee te brengen, ze geven daar hier zier, moer noch sikkepit om. De matras is langdurig uitgeklopt, haren verwijderd, vlekken boos bekeken. 't Is een 3/4-persoonsmatras op een tweepersoonsbed. downtown (dat niet voor new york hoeft onder te doen) heb ik lekker brood ontdekt, er valt hier veel te wandelen, de eerste lessen zijn vrij volledig voorbereid en ik heb mijn stoel op het balkon gezet waar ik nu dus gezellig zit te pennen, terwijl krekels en studentes kirrend de soundtrack van deze avond verzorgen. Wat mij betreft mag het schooljaar beginnen.