teacher's day out
NOOT: dat het even stil was, komt in de eerste plaats door de chinese overheid, die de site waarop ik deze tekst post, een week lang ontoegankelijk maakte. Blijkbaar verandert de lijst geblokkeerde sites dag aan dag.
Op het inpakpapier: Besl wishe to you. Het bijhorend kaartje:
Best wishes for you!
Happy every day!
Bouke:
Happy teachers' day!
We are very glad to meet you.
You are very hand some.
We like you very much.
we hope that we can be good friends.
03. Secretary
De studentes van mijn woensdagochtendklas hebben me ter ere van Teacher's day een erg mooi fotokadertje gekocht. Ik val compleet uit de lucht, en ontdek meteen ook dat er in de namiddag blijkbaar geen les is, want alle leerkrachten van het college worden getrakteerd op een happening in de stad.
Na de les komt Jang Ziaying, veruit de beste studente, naar me toe. Ze vertelt dat ze de class representative is voor de les Engels. En dat terwijl elke klas al een 'monitor' heeft. Heel handig, zo'n monitor: komt aan het begin van de les naar je toe en zegt je wie afwezig is.
't Was trouwens een zeer geslaagde les, met muziek dit keer; Stings 'Englishman in New York' en Roy Orbisons 'You got it'. Ze lustten vooral Sting (en de impressie van 'walking cane here by my side'). Ik vond het zelf ook leuk om nog eens wat westerse muziek te horen. De chinese muziek die hier overdag op de campus wordt gedraaid, is namelijk niet gemaakt met gitaren of drumstellen. Neen, die muziek bestaat volledig uit stroop. Dikke lagen stroop, soms aangelengd met wat honing. Bryan Adams' 'Everything I do, I do it for you' bijvoorbeeld, wordt hier in een nog meliger, stemloze pianoversie gedraaid.
Nu goed, Jang Ziaying bleek als representative ook nog eens een cadeau voor me te hebben. Van de klas? Nee, van mezelf. Daar sta je dan: je hoort bij de bestbetaalde werknemers van de school, en een studente koopt je cadeaus. Het blijkt een 'wind chime', ik weet niet hoe je dat zegt in het Nederlands, zo'n ding dat je buiten hangt en dat zachtjes tinkelt en rinkelt. gemaakt van bamboe. Eigenlijk het ideale geschenk voor mijn zus' nieuwe woonst, maar dat zal toch even moeten wachten; Jang Ziaying wordt mijn lerares Chinees, dus kan ik het niet maken dat ding niet op te hangen. 't Zal de kaalheid van de muren wat breken. Eens te meer ondervind ik hoe kangkai (genereus) de mensen hier zijn.
(vorige week, op wandel door enkele straatjes, sleurde een oude baas me zijn huis in, om me thee en zijn beste kruk voor te schotelen. ik had mijn woordenboek niet bij en heb een uur lang verteld dat ik er-shi-er jaar oud was, dat ik uit bilishi kwam en dat wij maar san medailles gehaald hebben. Maar hij en al zijn inderhaast opgetrommelde buren vonden het reuze amusant.)
de happening in de namiddag is ook de moeite. Met een berg bussen voor de paar honderd leerkrachten naar het Children's Palace in downtown Dalian (naast het stadhuis, dat me vaag doet denken aan Ceausescu's optrekje). Eerst een vijftal speeches, met onder meer de directeur aan het woord. een klein dikzakje, met een toespraak over het belang van leerkrachten voor de toekomst van het land. Directeurs zijn naar mijn ervaring aardige mensen, steady as a rock. Maar wat bezielt hen toch om tegenover een zaal vol leerkrachten te preken over het belang van onderwijs? Misschien dat directeurs, als ze wat minder vaak directeur zouden zijn, veel betere directeurs zouden zijn. of zoiets. Ik moet nu eenmaal niks weten van administratie, sermoen of Geen oorringen op school!
Na de speeches en de lauwering van een hoop collega's was het tijd voor muziek en dans, gebracht door studenten en leerkrachten. De boxen stonden veel te luid, zodat Bianca Castafiores 'Ik hou van je, China' pijn deed aan de oren. De viool- en pianostukjes waren uitmuntend. Studentes met waaiertjes in onwelvoeglijk diep/hoog uitgesneden jurken waren bloedmooi. de cheerleaders (hier heten ze 'basketball babies') waren soms wat ongecoordineerd. het publiek mompelde wat heen en weer tijdens 'Taiwan is mijn broeder'. Kortom, erg amusant allemaal. Het is hier ook de gewoonte om muzikanten tijdens hun optreden bloemen te geven, in plaats van aan het einde. Dat leidt uiteraard tot hoogst amusante scenes, zoals het bloemenkind dat besluiteloos de violiste aankijkt en dan de bloemen maar aan haar voeten legt, als was ze net overleden. Oja, en sommige van de ballerina's waren volgens mijn collega 'very wide'.
Op het inpakpapier: Besl wishe to you. Het bijhorend kaartje:
Best wishes for you!
Happy every day!
Bouke:
Happy teachers' day!
We are very glad to meet you.
You are very hand some.
We like you very much.
we hope that we can be good friends.
03. Secretary
De studentes van mijn woensdagochtendklas hebben me ter ere van Teacher's day een erg mooi fotokadertje gekocht. Ik val compleet uit de lucht, en ontdek meteen ook dat er in de namiddag blijkbaar geen les is, want alle leerkrachten van het college worden getrakteerd op een happening in de stad.
Na de les komt Jang Ziaying, veruit de beste studente, naar me toe. Ze vertelt dat ze de class representative is voor de les Engels. En dat terwijl elke klas al een 'monitor' heeft. Heel handig, zo'n monitor: komt aan het begin van de les naar je toe en zegt je wie afwezig is.
't Was trouwens een zeer geslaagde les, met muziek dit keer; Stings 'Englishman in New York' en Roy Orbisons 'You got it'. Ze lustten vooral Sting (en de impressie van 'walking cane here by my side'). Ik vond het zelf ook leuk om nog eens wat westerse muziek te horen. De chinese muziek die hier overdag op de campus wordt gedraaid, is namelijk niet gemaakt met gitaren of drumstellen. Neen, die muziek bestaat volledig uit stroop. Dikke lagen stroop, soms aangelengd met wat honing. Bryan Adams' 'Everything I do, I do it for you' bijvoorbeeld, wordt hier in een nog meliger, stemloze pianoversie gedraaid.
Nu goed, Jang Ziaying bleek als representative ook nog eens een cadeau voor me te hebben. Van de klas? Nee, van mezelf. Daar sta je dan: je hoort bij de bestbetaalde werknemers van de school, en een studente koopt je cadeaus. Het blijkt een 'wind chime', ik weet niet hoe je dat zegt in het Nederlands, zo'n ding dat je buiten hangt en dat zachtjes tinkelt en rinkelt. gemaakt van bamboe. Eigenlijk het ideale geschenk voor mijn zus' nieuwe woonst, maar dat zal toch even moeten wachten; Jang Ziaying wordt mijn lerares Chinees, dus kan ik het niet maken dat ding niet op te hangen. 't Zal de kaalheid van de muren wat breken. Eens te meer ondervind ik hoe kangkai (genereus) de mensen hier zijn.
(vorige week, op wandel door enkele straatjes, sleurde een oude baas me zijn huis in, om me thee en zijn beste kruk voor te schotelen. ik had mijn woordenboek niet bij en heb een uur lang verteld dat ik er-shi-er jaar oud was, dat ik uit bilishi kwam en dat wij maar san medailles gehaald hebben. Maar hij en al zijn inderhaast opgetrommelde buren vonden het reuze amusant.)
de happening in de namiddag is ook de moeite. Met een berg bussen voor de paar honderd leerkrachten naar het Children's Palace in downtown Dalian (naast het stadhuis, dat me vaag doet denken aan Ceausescu's optrekje). Eerst een vijftal speeches, met onder meer de directeur aan het woord. een klein dikzakje, met een toespraak over het belang van leerkrachten voor de toekomst van het land. Directeurs zijn naar mijn ervaring aardige mensen, steady as a rock. Maar wat bezielt hen toch om tegenover een zaal vol leerkrachten te preken over het belang van onderwijs? Misschien dat directeurs, als ze wat minder vaak directeur zouden zijn, veel betere directeurs zouden zijn. of zoiets. Ik moet nu eenmaal niks weten van administratie, sermoen of Geen oorringen op school!
Na de speeches en de lauwering van een hoop collega's was het tijd voor muziek en dans, gebracht door studenten en leerkrachten. De boxen stonden veel te luid, zodat Bianca Castafiores 'Ik hou van je, China' pijn deed aan de oren. De viool- en pianostukjes waren uitmuntend. Studentes met waaiertjes in onwelvoeglijk diep/hoog uitgesneden jurken waren bloedmooi. de cheerleaders (hier heten ze 'basketball babies') waren soms wat ongecoordineerd. het publiek mompelde wat heen en weer tijdens 'Taiwan is mijn broeder'. Kortom, erg amusant allemaal. Het is hier ook de gewoonte om muzikanten tijdens hun optreden bloemen te geven, in plaats van aan het einde. Dat leidt uiteraard tot hoogst amusante scenes, zoals het bloemenkind dat besluiteloos de violiste aankijkt en dan de bloemen maar aan haar voeten legt, als was ze net overleden. Oja, en sommige van de ballerina's waren volgens mijn collega 'very wide'.
posted by bouke billiet at 9:00 AM
<< Home