waar de dag in kruipt
Op meervoudig verzoek, en omdat internet me het bloed vanonder de nagels probeert te halen door de kladversie van Boukes Dwaasheid in de Bergen niet vrij te geven, zal ik in dit stukje proberen enkele alledaagse dingen te vertellen, het ritme van het leven, wat we hier eten, waarheen het water stroomt.
Ik sta meestal op tussen halfzes en zes uur 's ochtends. Hoewel dat eigenlijk niet hoeft, want we gaan pas rond 7.20 naar de eethal, ben ik op dat uur klaarwakker. Voor Stephen en Angela (die op de vierde verdieping wonen; ik woon op de eerste verdieping, in China heet dat de tweede; toch zit er niemand onder mij, want daar is de inkomhal) aan mijn deur staan, heb ik dus bijna twee uur tijd. Omdat mijn hoofd 's ochtends meer kan dan 's avonds, gebruik ik die tijd om wat Chinees te studeren. mijn ijverige studentes doen het andersom, en zitten regelmatig tot middernacht in de bibliotheek gebogen over hun woordenboeken.
In de septembermaand is er wat meer rumoer op straat dan anders, omdat de eerstejaars in deze maand hun militaire training krijgen. Iedereen, de militairen incluis, lijkt daarover een mening te hebben van 'och ja, het hoort erbij'. Wat een travestie! Jongens en meisjes staan -of beter: hangen- ongeinteresseerd in slordige rijen, hurken tegen de grond als ze even willen telefoneren, negeren de microfoons, verknoeien de militaire pas volledig om hun modieuze schoenen te sparen van een plasje regenwater (al zijn er ook heel wat studenten met twee verschillende schoenen. Het inkomen van je ouders speelt ook hier een belangrijke rol).
het ontbijt ziet er alsvolgt uit. We eten nu bij de studenten, op de eerste verdieping. iedereen neemt zijn chopsticks en een ijzeren bord met verschillende vakjes. dan is er een lange rij met witte kool, komkommer met pindanoot, tofu, boontjes, rijst in eigen nat, verschillende soorten broodjes (gestoomd deeg), pannenkoekjes (mmmm), sojamelk, omelet en gekookte eieren. dat valt dus reuze mee, al heeft het wel een tijdje geduurd voor we werden toegelaten tot dit studentenontbijt (je hebt een studentenkaart nodig, waarmee je betaalt voor elke hap die je kiest).
Om 8.10 beginnen de lessen. een schare studenten trekt dan van de B- en C-gebouwen door een smal straatje naar de lesgebouwen. in dat straatje verkopen winkeliers fruit, water, Oreokoekjes, thermossen (alweer gemaakt uit stroop; mijn eerste had een Tiny-tekening en het opschrift Seashore Happy Good Time, maar die heb ik op ingenieuze wijze uit elkaar doen spatten; de tweede kan niet anders omschreven worden dan een Strawberry Gay Dog), ontbijt... Misschien is nu dan de tijd gekomen om te vertellen over de mooiste lach ter wereld. Het zaakje hier vlak voor de poort wordt gerund door een echtpaar en hun dochter. Ze ziet er veertien uit, dus is ze waarschijnlijk ongeveer 19. Ik weet niet goed hoe ik haar moet beschrijven. het is niet dat ze opvallend mooi is, maar ze groet mensen met zo'n enthousiasme, er zit zoveel glans in die ogen, je zou willen dat ze 's ochtends in je coupe zit, als remedie tegen elke verzuring tussen Gent en Brussel. Je zou de hand van Filip Dewinter in de hare willen leggen, en zeggen: 'Luister jij nu maar eens goed, zodat je die vreemde ideeen van je met het schaamrood op de wangen los kan laten.' Leg ik dat zo goed uit? Het is het type dat, als ze een verpleegster was, de hele zaal zou laten opfleuren wanneer ze binnenwandelt. 'Wat nou, meneer Van De Walle, zijn we zomaar doodgegaan?'
Maar ik dwaal af. Terug naar de straat, hoewel ik dus voorlopig nog steeds maar de helft van mijn lessenrooster heb en niet elke ochtend het legioen leerlingen hoef te volgen. Gelukkig heb ik me voorzien van (al dan niet verboden) literatuur. One flew over a cuckoo's nest is een beestig boek. De hele streek moet natuurlijk nog verkend worden, dat kan ik nu ook nog volop. Of ik verlies me in Angela's reisgids, want in oktober hebben we tien dagen vrij, en misschien gaan we wel naar Xi'an (diep in het binnenland, waar het terracottaleger te vinden is). Of ik verbeter dictees of bereid een les voor. Een studente kwam vragen of ik iets wilde vertellen over Manneken Pis, en daar weet ik de ballen van. Ik ga ook vaak naar Xiong Hao's kantoor, om die ontbijtkaart te regelen, om de tickets voor het modefestival voor vanavond (pas gisteravond ontdekt!), om het contract te regelen...
de lunch wordt hier tussen 11 en 12 gegeten. Zelfde principe, maar nu ook met aardappelschijfjes (nooit echt zacht; 't heeft wel iets), vlees of vis (octopus! pijlinktvis! als het zwemt of vliegt of loopt, eten ze het op), reusachtige bergen witte rijst...
Na de lunch ga ik soms baskbetbal spelen met enkele leerkrachten (of beter: zij spelen basketbal, en ik mag ook wat rondlopen op het terrein; vergeet overigens de mythe van de kleine Chinees maar). de lessen worden hervat om 13.10.
Het avondmaal sla ik meestal over, ik verkies ofwel zoetige broodjes uit de stad, of ga op restaurant (twee maaltijden en twee liter bier voor minder dan anderhalve euro, het blijft surrealistisch klinken). Of Angela kookt. Je hebt zo van die mensen die het leuk vinden om dingen te wassen en te snijden en te koken en te bakken, en nu we onze gasdinges mogen gebruiken, kan ze zich uitleven. Omdat ik ten eerste niet kan koken en ten tweede pas binnen enkele weken de goesting zal ontwikkelen op actieve wijze de Chinese keuken te verkennen, maak ik het voorlopig goed door de afwas te doen of op ingredientenjacht te gaan.
De avonden bestaan uit studentes zien, wat rondwandelen, met mensen als Shen Kun die hier in het gebouw wonen rondhangen, lezen, en gelukkig, o gelukkig, diepgaande discussies met Angela. (NOOT: de Genter Schule gaat dus internationaal. Antireligieuze overtuigingen kwamen reeds aan bod. Marc, een Amerikaan in grijze jaren, liet me ook een halfuur lang fulmineren tegen de Amerikaanse en Europese oorlogspolitiek, om de volgende dag aan te kondigen dat zijn zoon in Falluja vecht. 'They'd like to guide the people out of the city and wipe it away, nice and clean. that would be the best thing for everybody. but I guess that's not politically correct' Of hoe een mens plots zeer geinteresseerd kan raken in de chinese krant die op de tafel ligt. Boodschap aan mezelf: nooit meer je mening verkondigen waar Marc bij is, die de Amerikaanse interventiepolitiek aldus verdedigt: 'do you know why there are trees along the Champs Elysees? the Germans don't like to march in the sun.')
rond tienen kruip ik in mijn bed, ofwel met Calvin and Hobbes, ofwel met Jack Nicholson voor mijn geestesoog in de rol van McMurphy, ofwel met het woordenboek. En dat is dan de dag. Voorlopig komt er nog dagelijks iets nieuws uit de bus, maar ik wil nu wel graag mijn volledige lessenpakket. Xiong Hao beweert dat het niet lang meer zal duren. Mijn andere uren geef ik op een andere school. Hoi! Op verplaatsing!
Ik sta meestal op tussen halfzes en zes uur 's ochtends. Hoewel dat eigenlijk niet hoeft, want we gaan pas rond 7.20 naar de eethal, ben ik op dat uur klaarwakker. Voor Stephen en Angela (die op de vierde verdieping wonen; ik woon op de eerste verdieping, in China heet dat de tweede; toch zit er niemand onder mij, want daar is de inkomhal) aan mijn deur staan, heb ik dus bijna twee uur tijd. Omdat mijn hoofd 's ochtends meer kan dan 's avonds, gebruik ik die tijd om wat Chinees te studeren. mijn ijverige studentes doen het andersom, en zitten regelmatig tot middernacht in de bibliotheek gebogen over hun woordenboeken.
In de septembermaand is er wat meer rumoer op straat dan anders, omdat de eerstejaars in deze maand hun militaire training krijgen. Iedereen, de militairen incluis, lijkt daarover een mening te hebben van 'och ja, het hoort erbij'. Wat een travestie! Jongens en meisjes staan -of beter: hangen- ongeinteresseerd in slordige rijen, hurken tegen de grond als ze even willen telefoneren, negeren de microfoons, verknoeien de militaire pas volledig om hun modieuze schoenen te sparen van een plasje regenwater (al zijn er ook heel wat studenten met twee verschillende schoenen. Het inkomen van je ouders speelt ook hier een belangrijke rol).
het ontbijt ziet er alsvolgt uit. We eten nu bij de studenten, op de eerste verdieping. iedereen neemt zijn chopsticks en een ijzeren bord met verschillende vakjes. dan is er een lange rij met witte kool, komkommer met pindanoot, tofu, boontjes, rijst in eigen nat, verschillende soorten broodjes (gestoomd deeg), pannenkoekjes (mmmm), sojamelk, omelet en gekookte eieren. dat valt dus reuze mee, al heeft het wel een tijdje geduurd voor we werden toegelaten tot dit studentenontbijt (je hebt een studentenkaart nodig, waarmee je betaalt voor elke hap die je kiest).
Om 8.10 beginnen de lessen. een schare studenten trekt dan van de B- en C-gebouwen door een smal straatje naar de lesgebouwen. in dat straatje verkopen winkeliers fruit, water, Oreokoekjes, thermossen (alweer gemaakt uit stroop; mijn eerste had een Tiny-tekening en het opschrift Seashore Happy Good Time, maar die heb ik op ingenieuze wijze uit elkaar doen spatten; de tweede kan niet anders omschreven worden dan een Strawberry Gay Dog), ontbijt... Misschien is nu dan de tijd gekomen om te vertellen over de mooiste lach ter wereld. Het zaakje hier vlak voor de poort wordt gerund door een echtpaar en hun dochter. Ze ziet er veertien uit, dus is ze waarschijnlijk ongeveer 19. Ik weet niet goed hoe ik haar moet beschrijven. het is niet dat ze opvallend mooi is, maar ze groet mensen met zo'n enthousiasme, er zit zoveel glans in die ogen, je zou willen dat ze 's ochtends in je coupe zit, als remedie tegen elke verzuring tussen Gent en Brussel. Je zou de hand van Filip Dewinter in de hare willen leggen, en zeggen: 'Luister jij nu maar eens goed, zodat je die vreemde ideeen van je met het schaamrood op de wangen los kan laten.' Leg ik dat zo goed uit? Het is het type dat, als ze een verpleegster was, de hele zaal zou laten opfleuren wanneer ze binnenwandelt. 'Wat nou, meneer Van De Walle, zijn we zomaar doodgegaan?'
Maar ik dwaal af. Terug naar de straat, hoewel ik dus voorlopig nog steeds maar de helft van mijn lessenrooster heb en niet elke ochtend het legioen leerlingen hoef te volgen. Gelukkig heb ik me voorzien van (al dan niet verboden) literatuur. One flew over a cuckoo's nest is een beestig boek. De hele streek moet natuurlijk nog verkend worden, dat kan ik nu ook nog volop. Of ik verlies me in Angela's reisgids, want in oktober hebben we tien dagen vrij, en misschien gaan we wel naar Xi'an (diep in het binnenland, waar het terracottaleger te vinden is). Of ik verbeter dictees of bereid een les voor. Een studente kwam vragen of ik iets wilde vertellen over Manneken Pis, en daar weet ik de ballen van. Ik ga ook vaak naar Xiong Hao's kantoor, om die ontbijtkaart te regelen, om de tickets voor het modefestival voor vanavond (pas gisteravond ontdekt!), om het contract te regelen...
de lunch wordt hier tussen 11 en 12 gegeten. Zelfde principe, maar nu ook met aardappelschijfjes (nooit echt zacht; 't heeft wel iets), vlees of vis (octopus! pijlinktvis! als het zwemt of vliegt of loopt, eten ze het op), reusachtige bergen witte rijst...
Na de lunch ga ik soms baskbetbal spelen met enkele leerkrachten (of beter: zij spelen basketbal, en ik mag ook wat rondlopen op het terrein; vergeet overigens de mythe van de kleine Chinees maar). de lessen worden hervat om 13.10.
Het avondmaal sla ik meestal over, ik verkies ofwel zoetige broodjes uit de stad, of ga op restaurant (twee maaltijden en twee liter bier voor minder dan anderhalve euro, het blijft surrealistisch klinken). Of Angela kookt. Je hebt zo van die mensen die het leuk vinden om dingen te wassen en te snijden en te koken en te bakken, en nu we onze gasdinges mogen gebruiken, kan ze zich uitleven. Omdat ik ten eerste niet kan koken en ten tweede pas binnen enkele weken de goesting zal ontwikkelen op actieve wijze de Chinese keuken te verkennen, maak ik het voorlopig goed door de afwas te doen of op ingredientenjacht te gaan.
De avonden bestaan uit studentes zien, wat rondwandelen, met mensen als Shen Kun die hier in het gebouw wonen rondhangen, lezen, en gelukkig, o gelukkig, diepgaande discussies met Angela. (NOOT: de Genter Schule gaat dus internationaal. Antireligieuze overtuigingen kwamen reeds aan bod. Marc, een Amerikaan in grijze jaren, liet me ook een halfuur lang fulmineren tegen de Amerikaanse en Europese oorlogspolitiek, om de volgende dag aan te kondigen dat zijn zoon in Falluja vecht. 'They'd like to guide the people out of the city and wipe it away, nice and clean. that would be the best thing for everybody. but I guess that's not politically correct' Of hoe een mens plots zeer geinteresseerd kan raken in de chinese krant die op de tafel ligt. Boodschap aan mezelf: nooit meer je mening verkondigen waar Marc bij is, die de Amerikaanse interventiepolitiek aldus verdedigt: 'do you know why there are trees along the Champs Elysees? the Germans don't like to march in the sun.')
rond tienen kruip ik in mijn bed, ofwel met Calvin and Hobbes, ofwel met Jack Nicholson voor mijn geestesoog in de rol van McMurphy, ofwel met het woordenboek. En dat is dan de dag. Voorlopig komt er nog dagelijks iets nieuws uit de bus, maar ik wil nu wel graag mijn volledige lessenpakket. Xiong Hao beweert dat het niet lang meer zal duren. Mijn andere uren geef ik op een andere school. Hoi! Op verplaatsing!
posted by bouke billiet at 9:18 AM
<< Home