olifanten en bananen

Donderdagavond laat krijg ik telefoon van het Foreign Affairs Department. Of ik geen zin heb de volgende dag naar de grote opening van het Fashion Festival te gaan. De school zorgt voor tickets en vervoer.

Vrijdagavond. Stephen, Angela, de Japanse leerkrachten en ik staan aan een reusachtig stadion te wachten tot Wang Dang Dang de tickets heeft gekocht. We zien het rijk volk van Dalian voorbijtrekken en zenuwachtig worden naarmate 20u. nadert. Een man die verrekijkers verkoopt wordt door een vijftal agenten meegesleurd naar een parking waar ze zijn koopwaar afnemen en hem wandelen sturen. Het ziet er niet al te koosjer uit.
Een camera die de massa filmt houdt halt en krijgt ons in het vizier. En ja hoor, nog voor je het kan bedenken, komt de journaliste naar ons toe met het oude filosofische probleem: 'Waarom ben je hier?'

Wanneer we eindelijk onze stoeltjes gevonden hebben (stoeltjes! De hele avond lang zullen tientallen mensen zich bezighouden met het publiek te vermanen: blijven zitten!), gonst het hele stadion van verwachtingen. Naar de oehs en aahs die de hele avond te horen zijn, is het een groot succes.
Voor China's bekendste presentatoren en -trices het hele circus in gang trekken, komt een fotograaf naar ons toe. Het resultaat zie je op http://english.runsky.com/homepage/english/special/2004/diff/news/userobject1ai479568.html

Het vlagje dat ik in mijn handen houd (en dat nu voor me ligt), brengt me nog in de problemen. Ik gebruik het als notitieboekje, wat mijn collega Wang Dang Dang niet erg schijnt te bevallen.
Nu goed, de show zelf dan. Live op de Chinese tv, trekt Dalian alle registers open. Chinese supersterren, Russische dansers, puike buikdanseressen die met hun lichaam dingen doen waarvan je helemaal shang-ri-la wordt, acrobaten die elkaar heen en weer jongleren, de Britney Spears van Azie waar iedereen wild van wordt (de helft van het lied gaat wel verloren in het vuurwerk), Dalians M-kids, Koreaanse boysbands... Wat een feest! Olifanten en bananen! Zeppelins! Tienduizenden uitgelaten Chinezen! Vuurwerk! Irak! Kleuren! bikini's! Bananen!

Toevallig krijg ik na afloop, wanneer we wachten op twee verloren gelopen Japanners, de prijs van een ticket te horen: 900 yuan, ongeveer het maandloon van het schoolpersoneel. Het besje dat zich aan het eind van de happening naar binnen wurmde om papier te verzamelen, behoort tot een andere wereld.
We staan buiten aan het stadion en zien tientallen trucks soldaten uitbraken. Ze lopen allemaal mooi in de pas en roepen hun leuzen. Ik weet ook niet wat ze daar doen, tot iemand me vertelt dat het soldaten in training zijn, die hier hun gemarcheer komen inoefenen. Soldaten in training? Marcherend? Leuzen roepend? Doet me denken aan Full metal jacket: 'This is my rifle, this is my gun, this is for fighting, this is for fun!'

Best aardig, zo'n bezoek aan een andere wereld, maar als de school 900 yuan veil heeft voor mijn vertier, heb ik er niets op tegen dat ze investeren in wat potten en pannen, of misschien een extra tafel voor papieren en boeken. Met die boeken gaat het niet goed, ik moet dringend op zoek naar een boekenwinkel. the cuckoo's nest is uit, het is Sebastiaan niet goed vergaan! En het jeugdboek over de relativiteitstheorie is ook al gesneuveld. Rest me nog wat kortverhalen en Jung Changs verboden boek (ik heb het nog niet uit het inpakpapier gehaald). Gelukkig zou ik nog deze week mijn extra lessen moeten krijgen, en de studentes beginnen nu ook de weg naar mijn deur te vinden. Afgelopen zaterdag sprak Zhang Jiaying me vermanend toe dat ik 's avonds geen brood mocht eten, omdat ik daardoor te mager zou worden. Ik legde haar en haar vriendin het woord bachelor uit, en dat dat soort mensen nu eenmaal dat soort dingen doet. 't Gesprek loopt een vreemde kant op, als je even niet bij de les bent. Maar we hebben toch weer enkele uitspraakfouten gewist en enkele woordjes bijgeleerd. In beide richtingen, zoals het hoort.