voorbij de rozen
Had ik het niet voorspeld dat het met die laptop nog een tijdje zou duren? Ondertussen kan ik echter met blijdschap melden dat in de bibliotheek een grote, propere en stille ruimte vol computers en flatscreens is geopend voor de leerkrachten. Vaarwel, rook rochelende computerspelletjes!
'I'll call you' moet zowat het meest gehoorde zinnetje zijn aan de telefoon. Je belt bijvoorbeeld 's voormiddags met een student en spreekt af om 's avonds te gaan eten. Als je vraagt om hoe laat en waar je elkaar zal treffen, is het antwoord steevast: 'Ik bel je nog.' Gekke toestanden.
Wang Lan Ying was weer helemaal Wang Lan Ying in de les. Ik was het woord shareholder aan het uitleggen (we speelden een spelletje woordassociaties: cheap, sheep, sheer, share...) en merkte dat ze een boek zat te lezen.
'Wang Lan Ying.' Niets. Naar haar toesluipen en fluisteren: 'Wang Lan Ying. Good morning.'
'Huh?'
'I'm teaching and you're not learning.' Ze springt recht, zwaait met haar handen en zegt: 'Oh, I listen to your words but when I don't like your words I read my book and when I like your words I will not read again.'
'Riiight. So I'm a bad teacher.'
'Oh no, it's a good book.'
Iedereen lachen natuurlijk, de knuffel van de klas heeft weer toegeslagen.
De laatstejaars hebben dit semester (hun laatste) geen les. Ze geven me vrij onduidelijke antwoorden als ik hen vraag hoe en wat en waarom. Het is de bedoeling dat dit een soort stageperiode is, waarin ze voor een ondermaats loon ervaring opdoen bij een of ander bedrijf. Wanneer ik vraag of de school dan helpt om een stageplaats te vinden, is het antwoord negatief. En inderdaad, heel wat studenten werken helemaal niet. Velen zitten thuis, anderen wonen nog in de school, maar wat ze doen is hetzelfde: werk zoeken, slapen, televisie. De school dringt erop aan dat de studenten de eerste de beste job die ze voorgeschoteld krijgen, aanvaarden. Maar veel studenten kan die stage-ervaring gestolen worden, ze gebruiken hun tijd liever om een volwaardige job te vinden. Het is dus eigenlijk een systeem van uitgestelde werkloosheid. Wij in Belgie studeren een tijd, worden dan werkloos en vinden vervolgens een job (als alles goed gaat). Hier wordt de werkloosheidsperiode een stukje ingekort door die ambigue studietijd.
Als je erover nadenkt, is ook het leger in China een verholen zorgsysteem. In kazernes zitten duizenden jonge mannen zich maar wat te vervelen, maar ze vangen wel een loontje. En ze blijven uit de werkloosheidsstatistieken, dat is ook handig.
De bureaucratie is weer met een nieuwe mop voor de dag gekomen. Elke leerkracht moet een lessenplan opstellen en inleveren in drievoud. Gezien ik niet uitblink in lang vooruit plannen, heb ik voor de komende vijftien weken maar wat verzonnen, er is toch geen mens die het ooit lezen of controleren zal.
De English Corner op donderdagavond is weer van start gegaan. Je vindt daar natuurlijk het beste publiek: studenten die vrijwillig komen luisteren en vragen stellen en lachen met je grapjes. De trouwe bezoekers bellen zelfs als ze niet komen (‘Er is teveel wind, ik blijf liever binnen, het spijt me’). Ook interessant: ze nodigen je thuis uit. In de meivakantie bezoek ik misschien Tianjin, een van China’s grootste steden. Onderweg spring ik dan meteen over de Muur, dat hebben we dan ook weer gezien.
Niet alle studenten zijn braaf en voorbeeldig. Wang Wei (Business English, 20 jaar) zit te kletsen en met een aansteker te spelen. Ik neem de aansteker af en zeg: nu hou je je mond of ik gooi je door het raam. Goed. Na de les, ik heb haar aansteker teruggegeven en klets nog even na met een andere studente. Wanneer ik me omdraai, zie ik hoe Wang Wei enkele blaadjes papier staat op te fikken. In de klas. ‘Is niet erg,’ zegt ze, ‘ik heb die papieren niet meer nodig.’
Too tired to eat and too hungry to cook, dus ik ga op restaurant, waar ik over het huwelijk praat. Het is in China absoluut verboden om trouwers een klok cadeau te doen. Het woord ‘klok’ in het Chinees is ‘zhong’, wat meteen (maar dan anders geschreven) ook ‘einde, dood’ betekent. Geen goed idee dus. Alles in verband met vis (‘yu’) is dan weer hip, want ‘yu’ betekent ook ‘een goed loon, geld op overschot’.
Tussen twee haakjes, is het je ook opgevallen dat in de tekenfilm The Incredibles toch maar mooi een martelscene zit?
Nu we het over films hebben, ik keek dit weekend met enkele studenten naar Aviator. Die Chinese ondertitels zijn ook niet alles. Wanneer Leonardo, of beter: Howard Hughes, opmerkt: ‘I have more aviation guff to attend to’, dan wordt die ‘to attend to’ alsvolgt vertaald: ‘2 10 2’. Op Canvas heb ik ook eens een idiote fout gezien. Verfilming van de Odyssee. Iemand kijkt over de oceaan, eerste zin: ‘O Muse, tell me about...’ Canvas vertaalde ‘O meeuwen, vertel me over...’ Mews, muse, een kniesoor die daarover zeurt.
‘Ik wil je wat vragen,’ zegt Zhou Yan, en zoals elke Vlaming zou doen, antwoord ik: ‘Je mag me alles vragen, behalve mijn geld.’ Maar ze komt weldegelijk geld lenen. De grootvader van een vriendin is overleden en die vriendin wil zo gauw mogelijk terug naar huis reizen. Maar de meeste studenten hebben enkel een bankkaart die je in de postkantoren kan gebruiken en het is weekend. Dus trek ik mijn portefeuille open. Het is toch wel makkelijk om goed te doen als je rijk bent.
Maar Pei Yu Ting kan pas een ticket voor maandagochtend bemachtigen, dus ‘s avonds zitten we in haar appartement. Erg aangeslagen is ze niet.
Hoewel een studente in de school, huurt ze een kamer in een flat. Voor dat kamertje (drie op vier stappen, vol met bed, sigarettenpeuken (een zeldzaam meisje dat rookt!) op de kale betonnen vloer, spiritusje = keuken, stoel = kleerkast) betaalt ze 300 yuan per maand. Waarom ze niet gewoon in de school woont? Omdat ze in een supermarkt werkt (1500 yuan per maand) en soms pas na tien uur ‘s avonds thuiskomt. En om tien uur gaan de schoolpoorten en –gebouwen op slot. Jammer maar helaas.
Aan de muur hangen posters van Chinese en Koreaanse popsterren, waaronder knappe jongen Jay.
‘Is he from China?’
‘Taiwan,’ antwoordt Zhou Yan en ik grijns (zo van ‘kip, ik heb je’) en krijg een klap.
Yu Tings sigaretten hebben een filter in de vorm van een hartje. Ze luistert naar Elton John en ik verklap dat hij homo is (‘maar het geeft niet’). Door het raam van haar kamer kijken we in de dansklas van de school. De vloer raakt bedolven onder zonnebloempitomhulsels.
Er zit een deuntje van een Chinese hit (‘Twee vlinders’) in mijn hoofd, dus maak ik van de nood een deugd en leer Chinees:
Qin’ aide
Ni manman fei
Xiao xin qian mian dai ci de mei gui
Vrij vertaald:
Liefste,
Vlieg wat trager
Let op voor de doornen aan de rozen
Mijn studenten geven me les, maar we zijn nog niet voorbij de rozen geraakt.
'I'll call you' moet zowat het meest gehoorde zinnetje zijn aan de telefoon. Je belt bijvoorbeeld 's voormiddags met een student en spreekt af om 's avonds te gaan eten. Als je vraagt om hoe laat en waar je elkaar zal treffen, is het antwoord steevast: 'Ik bel je nog.' Gekke toestanden.
Wang Lan Ying was weer helemaal Wang Lan Ying in de les. Ik was het woord shareholder aan het uitleggen (we speelden een spelletje woordassociaties: cheap, sheep, sheer, share...) en merkte dat ze een boek zat te lezen.
'Wang Lan Ying.' Niets. Naar haar toesluipen en fluisteren: 'Wang Lan Ying. Good morning.'
'Huh?'
'I'm teaching and you're not learning.' Ze springt recht, zwaait met haar handen en zegt: 'Oh, I listen to your words but when I don't like your words I read my book and when I like your words I will not read again.'
'Riiight. So I'm a bad teacher.'
'Oh no, it's a good book.'
Iedereen lachen natuurlijk, de knuffel van de klas heeft weer toegeslagen.
De laatstejaars hebben dit semester (hun laatste) geen les. Ze geven me vrij onduidelijke antwoorden als ik hen vraag hoe en wat en waarom. Het is de bedoeling dat dit een soort stageperiode is, waarin ze voor een ondermaats loon ervaring opdoen bij een of ander bedrijf. Wanneer ik vraag of de school dan helpt om een stageplaats te vinden, is het antwoord negatief. En inderdaad, heel wat studenten werken helemaal niet. Velen zitten thuis, anderen wonen nog in de school, maar wat ze doen is hetzelfde: werk zoeken, slapen, televisie. De school dringt erop aan dat de studenten de eerste de beste job die ze voorgeschoteld krijgen, aanvaarden. Maar veel studenten kan die stage-ervaring gestolen worden, ze gebruiken hun tijd liever om een volwaardige job te vinden. Het is dus eigenlijk een systeem van uitgestelde werkloosheid. Wij in Belgie studeren een tijd, worden dan werkloos en vinden vervolgens een job (als alles goed gaat). Hier wordt de werkloosheidsperiode een stukje ingekort door die ambigue studietijd.
Als je erover nadenkt, is ook het leger in China een verholen zorgsysteem. In kazernes zitten duizenden jonge mannen zich maar wat te vervelen, maar ze vangen wel een loontje. En ze blijven uit de werkloosheidsstatistieken, dat is ook handig.
De bureaucratie is weer met een nieuwe mop voor de dag gekomen. Elke leerkracht moet een lessenplan opstellen en inleveren in drievoud. Gezien ik niet uitblink in lang vooruit plannen, heb ik voor de komende vijftien weken maar wat verzonnen, er is toch geen mens die het ooit lezen of controleren zal.
De English Corner op donderdagavond is weer van start gegaan. Je vindt daar natuurlijk het beste publiek: studenten die vrijwillig komen luisteren en vragen stellen en lachen met je grapjes. De trouwe bezoekers bellen zelfs als ze niet komen (‘Er is teveel wind, ik blijf liever binnen, het spijt me’). Ook interessant: ze nodigen je thuis uit. In de meivakantie bezoek ik misschien Tianjin, een van China’s grootste steden. Onderweg spring ik dan meteen over de Muur, dat hebben we dan ook weer gezien.
Niet alle studenten zijn braaf en voorbeeldig. Wang Wei (Business English, 20 jaar) zit te kletsen en met een aansteker te spelen. Ik neem de aansteker af en zeg: nu hou je je mond of ik gooi je door het raam. Goed. Na de les, ik heb haar aansteker teruggegeven en klets nog even na met een andere studente. Wanneer ik me omdraai, zie ik hoe Wang Wei enkele blaadjes papier staat op te fikken. In de klas. ‘Is niet erg,’ zegt ze, ‘ik heb die papieren niet meer nodig.’
Too tired to eat and too hungry to cook, dus ik ga op restaurant, waar ik over het huwelijk praat. Het is in China absoluut verboden om trouwers een klok cadeau te doen. Het woord ‘klok’ in het Chinees is ‘zhong’, wat meteen (maar dan anders geschreven) ook ‘einde, dood’ betekent. Geen goed idee dus. Alles in verband met vis (‘yu’) is dan weer hip, want ‘yu’ betekent ook ‘een goed loon, geld op overschot’.
Tussen twee haakjes, is het je ook opgevallen dat in de tekenfilm The Incredibles toch maar mooi een martelscene zit?
Nu we het over films hebben, ik keek dit weekend met enkele studenten naar Aviator. Die Chinese ondertitels zijn ook niet alles. Wanneer Leonardo, of beter: Howard Hughes, opmerkt: ‘I have more aviation guff to attend to’, dan wordt die ‘to attend to’ alsvolgt vertaald: ‘2 10 2’. Op Canvas heb ik ook eens een idiote fout gezien. Verfilming van de Odyssee. Iemand kijkt over de oceaan, eerste zin: ‘O Muse, tell me about...’ Canvas vertaalde ‘O meeuwen, vertel me over...’ Mews, muse, een kniesoor die daarover zeurt.
‘Ik wil je wat vragen,’ zegt Zhou Yan, en zoals elke Vlaming zou doen, antwoord ik: ‘Je mag me alles vragen, behalve mijn geld.’ Maar ze komt weldegelijk geld lenen. De grootvader van een vriendin is overleden en die vriendin wil zo gauw mogelijk terug naar huis reizen. Maar de meeste studenten hebben enkel een bankkaart die je in de postkantoren kan gebruiken en het is weekend. Dus trek ik mijn portefeuille open. Het is toch wel makkelijk om goed te doen als je rijk bent.
Maar Pei Yu Ting kan pas een ticket voor maandagochtend bemachtigen, dus ‘s avonds zitten we in haar appartement. Erg aangeslagen is ze niet.
Hoewel een studente in de school, huurt ze een kamer in een flat. Voor dat kamertje (drie op vier stappen, vol met bed, sigarettenpeuken (een zeldzaam meisje dat rookt!) op de kale betonnen vloer, spiritusje = keuken, stoel = kleerkast) betaalt ze 300 yuan per maand. Waarom ze niet gewoon in de school woont? Omdat ze in een supermarkt werkt (1500 yuan per maand) en soms pas na tien uur ‘s avonds thuiskomt. En om tien uur gaan de schoolpoorten en –gebouwen op slot. Jammer maar helaas.
Aan de muur hangen posters van Chinese en Koreaanse popsterren, waaronder knappe jongen Jay.
‘Is he from China?’
‘Taiwan,’ antwoordt Zhou Yan en ik grijns (zo van ‘kip, ik heb je’) en krijg een klap.
Yu Tings sigaretten hebben een filter in de vorm van een hartje. Ze luistert naar Elton John en ik verklap dat hij homo is (‘maar het geeft niet’). Door het raam van haar kamer kijken we in de dansklas van de school. De vloer raakt bedolven onder zonnebloempitomhulsels.
Er zit een deuntje van een Chinese hit (‘Twee vlinders’) in mijn hoofd, dus maak ik van de nood een deugd en leer Chinees:
Qin’ aide
Ni manman fei
Xiao xin qian mian dai ci de mei gui
Vrij vertaald:
Liefste,
Vlieg wat trager
Let op voor de doornen aan de rozen
Mijn studenten geven me les, maar we zijn nog niet voorbij de rozen geraakt.
posted by bouke billiet at 3:01 PM
<< Home