ik woon in china

Ik

-heb Ivanhoe uitgelezen; geweldig om drie redenen.
Ten eerste omdat Robin Hood erin voorkomt; dankzij vier voortreffelijke jeugdboeken en een omnitastische serie op tv van lang geleden heb ik de verhalen over de zoon van Herne al miljoenen keren in mijn hoofd gezien.
Ten tweede omwille van het fantastische Engels, dat ik tot nu toe vooral kende van Blackadder en Monty Python goes medieval: 'Thou foul fiend! Saxon swineherd, jest not the Templar who will strike thee, knave, unworthy to be slain by such a noble sword!'
Ten derde: de twee voornaamste helden van het verhaal zijn een jodin (ook in de tijd waarin het boek geschreven werd moest men van dat soort gehoornden niet weten) en -hierin verschil ik wel van mening met de Prof die gevraagd werd het experterige nawoord te schrijven- een nar.

-heb ontdekt dat ik zelf geen held ben maar een lafbek (of positiever: ...maar gezond verstand heb). Ten eerste: ik durfde niet uit mijn raam springen (zie verder). Ten tweede: had ik maar het lef echt openhartig te schrijven!

-geniet 's ochtends van een essay van George Orwell. Die Orwell was een schrijver en geen held, dat heeft hij ontdekt toen hij probeerde mee te vechten in de Spaanse Burgeroorlog. Maar kom, hij heeft wel enkele voortreffelijke essays geschreven (die verschrikkelijk vlot lezen, wat niet erg moeilijk is na de lome en uitgesponnen taal van de hierboven beschreven ridderroman).

-sta elke ochtend op met het gevoel dat het lente is: stralend blauwe hemel en zonovergoten bureautje zijn het eerste wat ik zie wanneer ik ontwaak op mijn katafalk; ja, echt, mijn bed is net een katafalk. Je kan je wel inbeelden dat het dan niet moeilijk is om -na Orwell- op te staan en de pen ter hand te nemen. Om het tien minuten later koud te krijgen en kleren te gaan zoeken.
Dat lentegevoel wordt enigszins gecounterd wanneer ik naarbuiten kijk: dikke lagen sneeuw. Niettemin, dat lentegevoel doet me verlangen naar vakantie. Niet goed! Niet goed! Volgende week immers: terug naar school. Ik wil niet! Ik wil wandelen in felle regens verdorie (o, wat mis ik die) en one-night-stands beleven met John Irving ('t moet niet altijd John Irving zijn) of denken aan mijn volgende baas en me afvragen of ik haar/hem ook zal kunnen vragen me donderdag en vrijdag vrij te geven.

woon

-niet alleen. Nu de vakantie ten einde loopt, keren de mensen terug. Vreselijk! Anderen! Ze babbelen! Douchen, slaan met deuren. Afschuwelijk! Ik ben dat allemaal niet gewend. Anderzijds: de studentes die nu al zijn teruggekeerd doen dat omdat ze herexamens hebben, maar dat betekent niet dat hun laarsjes niet minder aardig glimmen. Lente!

-aan het strand. Het is enkele weken lang mijn prive-strand geweest (op een boze herdershond na; ik heb er een sneeuwbal naar gegooid, maar hij kon er niet mee lachen), maar dat is nu ook gedaan. Wacht maar tot ik een film- en voetbalster ben, dan koop ik gewoon een heel eiland voor mezelf. Net als Robinson. Al gaf die wel geen partijtjes voor zijn vrienden.

-in de sneeuw. Ik had op deze weblog nog maar net geschreven dat er wat sneeuw lag, of er begonnen hele vrachtwagens wit uit de hemel te vallen. Die vrachtwagens richtten wel veel schade aan natuurlijk, maar de sneeuw is wel mooi. Ik heb voor het eerst in mijn leven een sneeuwengel gemaakt.
Die dikke laag sneeuw leek me uit te dagen. Dus ik dacht: het zou toch wel beestig zijn als ik uit mijn raam kon springen (ik woon op de eerste verdieping). Dus ik ben aan het werk getogen en heb een berg sneeuw verzameld onder mijn balkon. Maar toen het moment was aangebroken en ik met mijn beentjes buitenbengelde, durfde ik toch niet. Ik wist al dat ik het niet zou doen voor ik aan mijn sneeuwberg begon, maar ik wilde vaststellen dat ik het echt niet zou durven. Mijn wegen zijn waarlijk ondoorgrondelijk. (Overigens, een van de redenen dat ik het niet deed, was dat, mocht ik alsnog been of nek breken, dat toch wel heel belachelijk zou zijn na al die voorbereiding.)
In plaats daarvan heb ik me overgegeven aan twee andere avonturen: ik heb -met succes- mijn kousen gestopt. Want er was een groot complot: in haast al mijn kousen kwamen tegelijk gaten. Daarnaast heb ik met een vork mijn keukendeur uitgevezen, dat was ook wel spannend voor een Handige Harry als ik. 't Is gelukt, ik heb er nu wat meer plaats en licht.

in China

-waar ik heden in de internetbar plots met veel enthousiasme achterom keek: hoorde ik daar iemand verwoed typen in plaats van zich te vermeien met de eeuwige spelletjes? Helaas, iemand speelde Tetris.

-maar betuig mijn solidariteit met de Bush-bashers in het thuisland. Aan mijn buitendeur hangt een grote boodschap: fight the power. Aan de binnenkant van die deur hangt de uitleg, niet tegen Bush maar tegen China. Ja, aan de binnenkant, zoals ik al zei: een lafbek.

-en word om negen uur 's ochtends uit mijn katafalk gebeld door Qu Li, die bijles Engels geeft. 'I want to know the prosoundiation (sic) for the word r-e-l-a-y.'

-en mis dus The Simpsons, want er valt hier geen geel volk te zien op tv. Daarom, als eerbetoon aan Matt Groening, want zowat alles wat ik schrijf heb ik tenslotte van hem gestolen, dit citaat:

Lisa (zingt): How many roads must a man walk down before you call him a man?
Homer: Seven!
Lisa: Dad, it's a rhetorical question.
Homer: A rhetorical question, eh? Eight!

Ik kan niet met de hand op het hart zweren dat ik alle woorden juist heb, maar het zal er toch niet ver naast zijn. Kom, omdat ik in China ben, nog eentje:

Homer heeft een geweldig probleem, hij zit in zak en as.
Lisa: You know, dad, in Chinese, 'crisis' and 'opportunity' are the same word.
Homer (veert recht en herleeft): You're right! Crisitunity!

-en mijn deeltje ziet er heden lieflijk uit, zo vredig bedekt onder sneeuw, maar het klonk tot enkele dagen geleden wel als Bagdad, met dat voortdurende vuurwerk dag en nacht.

-en kon mijn ogen niet geloven toen ik gisteren om drie uur 's middags, nadat ik succesvol had verzonnen hoe het afloopt met mevrouw Pauwels en moe van het ijsberen de televisie aanzette, een gruwelijk programma over verkeersveiligheid zag. Nu ben ik best wel wat gewend, maar dit was niet van de poes. Een hoop vreselijke ongevallen, gefilmd door verkeerscamera's op kruispunten of snelwegen, waren na elkaar gemonteerd. De kijker werd niet gespaard. Fietsers die omver werden geknald en nog drie keer werden overreden, stommelingen die de snelweg overstaken en metershoog in de lucht werden geslingerd, vijf lijken mooi op een rij, gezichten die snoeihard tegen het asfalt sloegen... Minutenlang ging het maar door en door. Wat het allemaal extra vreselijk maakte, was de herkenbaarheid van de situatie: niet erg traag rijdende auto's die komen aangereden, de gok te blijven staan of door te lopen, wie gaat naar links, wie naar rechts?
Ik vraag me af of het tonen van die gruwel veel effect heeft.

-maar wou dat ik even naar de bib aan de Zuid kon, waar in de afdeling architectuur, op de derde verdieping als ik me niet vergis, een klein boekje staat over het kasteel van Laarne met een heel handige plattegrond.