waar zit die held're zanger?

Zo. De eerste helft van het schooljaar zit erop, iedereen gaat naar huis. Ik trek de riempjes van mijn rugzak nog eens aan, bind mijn schoenveters extra strak, controleer of de gasfles goed is afgesloten (rightie tightey, leftie loosey). Een kind onder de zon gaat op reis. In navolging van Mao onderneem ik mijn Lange Mars doorheen China, weliswaar niet met duizenden Chinezen, maar vergezeld door mijn trouwe rugzak, er zou dus niks verkeerd mogen gaan. Ik neem onverantwoord veel boeken mee (twee leesboeken en een belachelijk dikke reisgids), wat mijn hoofd wil drinken moet mijn rug maar dragen...

Vooraleer ik de restjes van de voorbije dagen op u loslaat: dikke kus aan al wie harde kritiek of bemoedigende woorden over deze weblog heeft doorgeseind. Ik zal onderweg nu en dan proberen te laten weten dat ik nog leef.

Wat zijn dan wel de plannen? Och, plannen, dat is ook zo vermoeiend en weinig sexy bovendien. Lezen in de reisgids daarentegen, dat is leuk, en ook: uitgenodigd worden door studentes. Op die manier embryonaliseert zich vanzelf een reisplan.
Overmorgen reis ik af naar Shenyang (pal noordwaarts van Dalian, heden -22 celsius) waar ik in Zhang Jiayings bed kruip; zij gaat tussen mama en papa liggen. Erg lang wil ik daar dus niet blijven, ook al niet omdat er van rust niet veel sprake kan zijn; het is verboden dat we bij haar thuis alleen zouden zijn -beeld u eens in wat er allemaal kan gebeuren- zodat we 's avonds laat het restaurant van haar ouders zullen helpen sluiten. Een derde reden voor het korte verblijf is dat Shenyang een vooral grote en vuile en verder weinig interessante stad schijnt te zijn.

Vervolgens naar Heishan ('Zwarte Berg'), een klein plekje waar Zhou Yans moeder vandaan komt. 'There are many prisoners there.' Met Zhou Yan vervolgens doorreizen naar de kust: Jinzhou. Tonnen geschiedenis hier in verband met de strijd tegen de Japanse bezetter (zie Jung Changs Wilde Zwanen), maar zelfs niet vermeld in de Rough Guide. Wij zullen zien en boterhammen eten.

Vervolgens ongeveer een volle dag gewoon afstand afleggen: trein naar Beijing alwaar poging tot ticket naar Xi'an (16 uur zuidoostelijker). Xi'an is de historische hoofdstad van China waar menige dynastie zetelde. Hier vind je ook het beroemde terracottaleger. Ik hoop hier ook Han Ting Ting te vinden die me haar dorpje zal tonen.
Vanuit Xi'an gaat het verder zuidwaarts naar Wang Yan Ling in Hanzhong. Dat is de perfecte uitvalsbasis om de provincie Sichuan (alweer in zuidelijke richting) te verkennen. In het noordwesten van Sichuan schijnen mooie natte graslanden te zijn, in het zuiden het grootste buddhabeeld ter wereld en nog meer schone natuur. Hier leven ook de panda's, maar ik ga geen honderden kilometers afleggen om zo'n loom beest te zien liggen snurken in een stomme kooi.
Vervolgens naar de provincie Yunnan die grenst aan Tibet en al die minilandjes aan China's voeten: Vietnam en co. Yunnan herbergt een groot aantal etnische minderheden. Veel diversiteit dus (zelfs enkele matriarchale groepen). 'Eeuwige lente', prachtige natuur... Over Yunnan hoor je niks dan goeds.
Eind februari word ik verwacht in Dalian, dan begint het tweede semester. Vliegen vanuit Kunming, waarschijnlijk.

Voor het Chinese nieuwjaar, dat dit jaar op 9 februari begint (en niet op 9 januari zoals Humo's zakagenda verkeerdelijk beweert), ben ik uitgenodigd te Hanzhong, maar in principe zit ik dan al verder zuidwaarts. On verra.

Goed. Hier dan de laatste woorden vanuit Dalian.

1. Na ongeveer een kwartier hebben de studenten die naar een film komen kijken er genoeg van. Leaving Las Vegas is aan hen niet besteed. Er wordt in die eerste minuten inderdaad nogal wat vlees getoond en ongecensureerd besproken. 'Wij zijn daar te jong voor,' klinkt het. In de plaats van een rauwe film over hoererij en alcoholisme kijken we dan maar naar een draak van een film (in het Chinees!) over 101 idiote honden.
Wat vreemd. Iets waar je te jong voor wordt geacht, dat is toch zeker wel de lamp voor de mot?

2. 'Het zal niet makkelijk zijn om hier aan een job te geraken.'
'Hoezo? Je bent een van de beste studenten van deze school.'
'Jawel, maar ik ben niet van hier. Men geeft de jobs liever aan de mensen van hier dan aan de beste kandidaat.'

Aan het woord is een studente uit het Zuiden die liever in het Noorden wil blijven wonen, waar ze enkele jaren heeft gestudeerd en dus een hele vriendenkring heeft opgebouwd.

3. Ik heb een inventaris gemaakt van de Engelstalige boeken in de schoolbibliotheek. Loop je op de vierde verdieping, dan zie je de volgende onderverdelingen: Encyclopedia Americana, bedrijfspsychologie, statistiek, management, nog meer management, zakelijk recht, economie, nog meer economie, wiskunde (voor zaken), boekhouden, extra katern management, productiestrategieen, productiviteitsmanagement, marketing, nog meer marketing, financien, publieke financien en computer.

Ik kan zonder een morzel twijfel zeggen dat mijn allerbeste studenten niet in staat zijn om ook maar een van die boeken te begrijpen.

Op de derde verdieping: grammatica, oefeningen op grammatica, woordenlijsten voor de nationale examens en bijhorende oefeningen, toegepast Engels voor zaken en toerisme...

Pek en veren! Publieke executie van al wie met Engels bezig is in deze school! Houtwormen! Penis! Bosniers! Ik bedoel... (onverstaanbare keelklanken terwijl hoofd tegen de muur bonkt).

Niettemin, we hebben een doel voor het volgende semester: boeken! Leuke boeken!

4. 'I don't want to be fat, so for the next three days, I'm only eating people.'
People, apple, het verschil is miniem: ze komen allebei uit een zaadje en met de ouderdom komen de rimpels.

5. Gistermiddag liep ik toevallig mijn bazin (klinkt heerlijk zweepachtig, niet?) tegen het lijf (nouja). 'Oja,' zegt ze, 'kan je voor het einde van het semester de huistaken van je studenten binnenbrengen?'
Icarus, je naam is Bouke: ik kom volledig uit de lucht vallen! Hoezo? Niemand heeft me ooit gezegd dat ik die moest inleveren! Die huistaken heb ik uiteraard teruggegeven aan de kindjes zodat ze kunnen leren uit hun fouten.
Ondertussen ben ik al te weten gekomen dat de meeste studenten die taken vrolijk hebben weggegooid. Wordt vervolgd. Ik wil er nog aan toevoegen dat ik mijn strips van Obelix en die kleine oninteressante - die ik normaalgezien om de zoveel maanden herlees- erg begin te missen.

Overigens, weet je wat ze doen met al die huistaken en lesnotities die moeten worden ingediend? (Over die lesnotities zei men me: vul bij elk vakje iets in, het maakt niet uit wat je schrijft, er moet gewoon wat staan.) Je zou denken: het wordt een tijdje gearchiveerd ofzo. Niks van: zodra dit semester erop zit, komt de papierman erom. De school verkoopt het papier! Fantastisch! Heel die bureaucratie met al haar stempels en controle en formulieren, zodra ze zien dat er een stapel papier is ingediend zijn ze tevreden en kan het hen verder geen jota schelen wat erin staat: verkopen die handel!

6. Waarom is me nog niet duidelijk, maar Elvis Presley staat hier bekend als (iets dat klinkt als) maowan: King Cat. De naam Elvis Presley zelf is amper gekend.

7. Er is geen zeven. This is the end (pom pom pom) beautiful friend, the end.