gevoeld tot in china

Ontvangen e-mail:

'Liewe Bouke

Ek is 'n vriendin van jou pa. Ek het lanklaas van Daniel gehoor, en ek is yskoud bekommerd oor ek weet hy is, of was tot onlangs, in Sri-Lanka. Daarby sukkel my e-mail, ek het net e-mail by die werk en as dit bloedig warm is, soos nou, drup daar glo water van die lugreëling op die server! Hoekom word dit nie reggestel nie? Ek woon in Afrika.
Sal jy my asseblief laat weet of jou pa veilig is?'

Maandagnacht, mijn zus belt me uit bed. Dat ik niet ongerust moet zijn. Ik ben nog een beetje slaperig, al schudt de kou me snel wakker.
'Ongerust, why?'
'Va en G. zijn oke.'
'Waar heb je het over?'

Zo hoor ik wat er is gebeurd. Ik lees de online-krant niet elke dag en wist dus nog van niks. Mijn va en zijn lief zijn op reis in Sri Lanka. E-mail met broer van en zus zo vertelt me hun verhaal: ze waren onderweg naar het (op dat moment nog niet) getroffen gebied, maar de bus had vertraging.

De bus had vertraging. Een gepland tekstje over remedies tegen verkoudheid ('een liter Coca-Cola met flink veel gember koken en opdrinken'), nog enkele taalblunders, de bureaucratie ('vul iets in, het maakt niet veel uit wat je schrijft, maar the leaders willen dat er iets staat') en dat je (naast mijn beeltenis ook) kan zien hoe mijn naam verkracht wordt op http://wyjx.dlvtc.edu.cn/, ik zie er even het nut niet van in (maar kan het blijkbaar toch ook niet helemaal laten). Internetkranten en -nieuwsuitzendingen geven veel info, maar nog meer onbegrip. Ik hoop dat iedereen daar in orde is, dat is waarschijnlijk een beetje teveel gevraagd.

Morgen, als de beelden wat minder hard op me inbeuken, als de willekeur van een stomme bus een beetje is vergeten. Morgen, dan doe ik weer als vandaag: de wereld verdraaien tot mijn eigen tekst. Arrogant, maar niet zo arrogant als vertraging hebben op weg naar je eindbestemming. Pa klopt me weer.