Verslagen

(noot: de auteur heeft geen toegang tot zijn eigen weblog en verontschuldigt zich als hij bij tijd en wijle in herhaling valt.)

Afgelopen dinsdag trokken duizenden Amerikanen naar de stembus. In alle elf staten waar werd gestemd, kozen de burgers ervoor het huwelijk te definieren als een verbintenis tussen man en vrouw. Een van die elf is Angela's thuisstaat Georgia. Om deze en een andere
reden is ze enigsins van streek. Naar verluidt loopt iedereen er op haar universiteit (Smith College, vrij linkse bedoening) verweesd bij. Je zou voor minder (de mensen in Fallujah, dat naar verluidt binnen enkele dagen met de grond gelijk wordt gemaakt, zullen ook wel geen feestje bouwen nu).

Deze week heb ik rap gedraaid in de klas ('a lot of people don't like rap. They say: "You spell it R-A-P and the C is silent"'). Je kan er heel wat sociologisch geklets bij halen, en uiteindelijk hadden we zelfs een mooie discussie over de vermeende negatieve invloed van geweld in muziek en films en computerspelletjes. Ze denken over het algemeen zoals
mijn moeder: neen, het is niet gevaarlijk, maar mijne kleine moet er toch niet al te enthousiast mee bezig zijn.
Tot mijn verrassing waren ze helemaal gek op die muziek (voor de kenners: Rock Superstar van (toegegeven, niet puur rap) Cypress Hill, Bang Bang van Dr. Dre en natuurlijk de evergreen Regulators). Vonden ze natuurlijk leuk, dat het Chinese 'euh...' precies klinkt als 'nigga'. Waar wij loeien als koeien als we nadenken midden in een zin, gooien de Chinezen er gewoon een woord zonder betekenis tussen: nigga.

Het is nu tijd voor een pijnlijke bekentenis. Na de les van woensdagnamiddag komt Qu Li naar me toe: 'You come with me'. Ik heb niets beters te doen en bovendien, een kind moet een vrouw niet tegenspreken, vooral niet als je een kind van vele zorgen bent. Ze
neemt me mee naar een -durf ik het zeggen?- karaokebar. 'Is het goed als ik zing?', vraagt ze. 'Ik vind het prima, maar van mij moet je niets verwachten', en vertel hoe meester Alex me destijds, tijdens de voorbereidingen van het eerstecommuniefeest, vroeg om niet al te luid te zingen, maar slechts, nigga, lippendienst te bewijzen.
'Toe, zing voor me.'
'I would if I could, but I can't so I won't.'
Een kind van vele zorgen groeit meestal op tot een man van vele vrouwen. (of had ik dat zinnetje al gebruikt?) Dus ik probeer me nog even te verzetten en geef dan toe en 'zing' karaoke. (Aan vrienden en familie die dit lezen: wie erover denkt me ooit aan deze gebeurtenis te herinneren, wil ik vooraf deze rap-tekst ter overweging geven:
everywhere that I go
I got people I know
who got people they know
so I suggest you lay low)

Va, tientallen keren zat ik in je (vaders) zetel en luisterde naar je Bruce Springsteen-cd. Jij zat ondertussen gebogen over vier kranten tegelijk, al dan niet verscholen achter dikke lagen sigaar. Deze culturele erfenis heb ik hier op twee minuten tijd verkwanseld door het heerlijke I'm on fire in synthesizerversie te verrijken met mijn raspende stem.
Moe, ik herinner me nog levendig hoe je me vertelde over de moord op John Lennon. Met gebogen hoofd beken ik 'Paperback writer' onteerd te hebben.

Maar het was heerlijk, dat wel. Want karaoke heeft natuurlijk niets te maken met degelijke muziek, maar heeft alles van doen met op sociaal aanvaardbare wijze
het kind uit te hangen.

Beste lezer, we moeten het hier dringend eens over boeken hebben. Ik heb Oscar Wildes Dorian Gray uitgelezen en vond het een vrij slome bedoening. De anderhalve bladzijde inleiding daarentegen heb ik al veertien keer gelezen. Verder staat het boek ook bol
van schitterende oneliners. In mijn koninkrijk heb ik een vriend die net zo spreekt. Nog goed dat hij geen weblog heeft, of ik zou zelf niet meer durven.