koala in het chinees: boomzakbeer

Gisteren was er de 'English performance'. De studenten in mijn departement (Basic English, geloof ik) hadden toneeltjes en songs en een quiz en gedichten voorbereid. Als centrale gast (als je een panda in je tuin hebt moet je 'm tentoonstellen!) werd ik verondersteld ook wat te doen.

Miss Lu loodst me binnen in een auditorium met ongeveer 200 studenten die het nodig vinden te applaudisseren (daar is de panda!). Zhang Jiaying heeft een hakenkruis op haar voorhoofd geschilderd (ik noem haar geregeld een fascist). Met haar volledig zwarte outfit (met cape!) en hoge hakken is ze een eenmansrockconcert, duizenden fans meer dan waard. Ze praat met enkele andere studentes, fleurig groen en geel geschilderd; bidprentjes, zo perfect. Wanneer ik voorbijloop bijt ZJ me toe: 'Today I'm a feminist.' (Gijlie moet weten, feminist in het Chinees betekent: 'moeilijke vrouw gelijkheid'. Ik kort het af tot 'moeilijke vrouw'.) Even verder staat Sneeuwwitje rillend van de kou te kletsen met de zeven dwergen, wiens kleren verdacht veel lijken op taekwondo-kostuums. Enkele ongeschoren en ongewassen dudes (een rotschrijver zou hen 'opgeschoten' noemen) stemmen hun gitaren. Twee danseressen kleden elkaar zo ver mogelijk uit. Pas wanneer ik naar hun gezicht kijk, besef ik dat het stille studentes van me zijn.

Eerste performance: de rockband, 'they'll play a Chinese rock song and Hey Judie. Be silent now. Enjoy.' Hey Judie!, de betere versie! De Chinese rock song is geestig, Hey Judie is geweldig.
In mijn dinsdagochtendklas zit een jongen die het woord mollig al lang achter zich heeft gelaten. Hij is een van de studenten die me elke week dronken probeert te voeren (vorige week lukte het niet, want Zhang Jiaying was mee en er moest toch iemand een beetje netjes blijven. Op het einde was ze dronken -want in China is het onbeleefd een toost te weigeren en moet je steeds het hele glas leegdrinken- en viel ze in slaap in mijn zetel en sleepte ik mijn enige matras en enig deken naar de woonkamer en sliep ik een vrij pijnlijke en kille nacht, maar dat is een ander verhaal). Voor zover ik wist, was dit zijn volledige vocabularium: fuck, football, beer. Mijn mond valt dus open wanneer hij de microfoon bestijgt en Hey Jude zingt.
Geen enkele noot is juist, de tekst wordt grondig verkracht en het lijkt alsof het bandje dit lied pas voor het eerst speelt. Het is prachtig! Punk met Hey Jude, doe het maar eens na.

Vervolgens een soort quiz, waar de deelnemers een lijstje Engelse woorden uit het hoofd moeten leren. Dan weer muziek, twee meiden van wie de stemmen samengaan als Titanic en ijsberg, maar de hele zaal zingt mee en dat maakt alles goed.

Toneel. Mijn klas (de woensdagochtendklas) heeft Sleeping Beauty gekozen. Zhang Jiaying speelt de duivel, Zhao Lin speelt de koningin, Liu Ying Ying speelt de prins; en wij in Belgie maar denken dat onze chocolade lekker is.
De Beauty zelve wordt gespeeld door de enige jongen in de klas, hoe vind je dat? Zhu Guo Dong is ondertussen een trouwe vriend en ik moet toegeven: zo'n tutu staat hem. Even later zal hij trouwens een ingetogen lied zingen, vrij indrukwekkend.

Een ander toneel is Sneeuwwitje, ziehier de Chinese versie: het kind heeft een stuk appel in haar keel zitten en de taekwondo-dwergen denken dat ze dood is. Wanneer ze in haar kist ligt en ten grave wordt gedragen, schiet het stuk appel uit haar keel en ontwaakt ze, toch wel recht in de armen van de prins zeker (die haar ei zo na laat vallen, gegeneerd als hij is dat hij zijn klasgenote moet aanraken).

Dan is het mijn beurt. Ik heb de Engelse vertaling van een van mijn vaders makkelijker gedichten gekozen, en vervolgens, ter wille van het begrip, ontdaan van alle woorden die het tot een knap gedicht maakten. Kortom, het is een gedicht geworden zoals je die in Zonneland vindt. Ik lees het eerst in het Nederlands, vervolgens in het Engels. Dan enkele regeltjes in het Chinees, omdat mijn studenten zo aandrongen. Ik heb er ongeveer het hele weekend op gesjiekt maar het blijft natuurlijk complete wartaal. Wanneer het gelach uitsterft, roep ik nog een kort namenlijstje af van studenten die de komende lessen langzaam zullen worden afgemaakt. (in de komende lessen overigens, gaan we acrostichongedichten schrijven; om uit te leggen hoe het Engels woorden maakt heb ik hen het woord anti-establishmentarianism geleerd. Blackadder, anyone?)

Zo kabbelt de hele boel voort. Het niveau overstijgt op geen enkel moment dat van een underfunded (ik kan godvermiljaar het Nederlandstalige woord niet vinden) lagereschooltje in een dorp dat eertijds leefde van de mijnbouw, maar het is op geen enkel moment pijnlijk. Als een zangeres stilvalt, begint iedereen gewoon te applaudisseren. Dat is toch schitterend? 't Zijn zulke lieve mensen. Jong en oud, leerling of leerkracht, iedereen en alles pakt mekaar vast.

Goed, dat is het dus zo'n beetje.
's Avonds gaan we uiteten met een van Angela's excentrieker studentes, Zhang Ye. 'You know, Schopenhauer's pretty fucking interesting' en dergelijke. Wordt ongetwijfeld kleurrijk vervolgd.

Hier is mijn goede voornemen -meestal kondigt een voornemen een zonde aan, maar ik zal het toch proberen- voor de komende tijden: ik moet ijveriger notitie nemen van het Chinglish van de studenten. Veel hoger moet ik met mijn voornemens niet mikken, een mens moet een beetje realistisch blijven.

Thuis krijg ik telefoon: normaalgezien had ik op donderdag les moeten geven op de andere school, 'but there's a problem with the road.' De les wordt uitgesteld tot zondag.