seks, rac, naz en species

Gisteren de beste les gegeven tot nu toe. Vind ikzelf. Geen plezierige les, maar bij momenten was het muisstil, zoals toen ik vertelde over wat er gebeurde toen die zwarte mevrouw moegetergd op de bus zat en haar plaats niet wilde afstaan, of waarom het dagboek van dat meisje zo abrupt eindigde.

Het thema van de les was Vrede en Hoe Daar Te Geraken. Omdat enkele studenten me ernaar hadden gevraagd, begon de les met een hele uitleg over Manneken Pis, en hoe dat beeldje naar het schijnt een symbool is tegen fanatisme en verdrukking. (Naar het schijnt.) Omdat ikzelf niet de hele tijd aan het woord wil zijn, vroeg ik hen naar gelijkaardige symbolen en verhalen (den dikken vadsigen, witte duif...).
Vervolgens werd het wat serieuzer en praatten we over Martin Luther King, Nelson Mandela, Mahatma Gandhi, (de min of meer bekeerde) Yitzhak Rabin en Anne Frank. Met andere woorden: een verre van vrolijke les, gezien ze allen vermoord zijn, behalve Mandela, maar hij heeft dan weer dat kleine kamertje op Robbeneiland grondig leren kennen.

Al die mensen zagen vroeg of laat in hun leven in dat geweld geen erg efficient middel is om vrede te bekomen, en betaalden hiervoor een hoge prijs. Het maakt hen niet tot heiligen, maar 'we can learn peace from them', zoals Wang Ting het stelde.

Dan was er nog 1 man over wie ik wat wilde zeggen. Ook hij werd vermoord, zij het niet omwille van zijn ideeen. Ik denk dat hij de tekst van het lied waar de studenten erg enthousiast over waren, opzettelijk erg eenvoudig heeft gehouden.

Na Imagine (terwijl buiten het marcheren onverstoord verder ging; gelukkig hoefde ik het niet te zien, maar kon ik rustig naar deinende vissersbootjes staren, hopend op een barslechte vangst) hadden we het over 'woman is the nigger of the world'. We hadden het al gehad over rassenverschillen en religieuze verschillen, en dus moest ook de seksestrijd aan bod komen. Ik had me goed voorbereid en kon cijfergewijs voorbeelden geven over partnergeweld dat meestal niet erg serieus wordt genomen (Rob Verreycken, als je dit leest, maak eens het huiswerk van mijn studenten: www.hrw.org/women/), over inkomensongelijkheid (in de VS: 79 cents to a dollar) en dergelijke.
Ik vond het een beetje genant om als jongen te staan preken voor een groep vrouwen, maar hier bewezen ze wat ze waard waren. Ze voelden zelf aan dat dit hun thema is, niet het mijne, en namen de les over (ik hoefde dus het adagium van de Gentse School, 'Macht wordt nooit weggegeven', niet uit te leggen).
Omdat mijn klas op een na bestaat uit enkel vrouwen, waren ze van al die voorbeelden niettemin behoorlijk onder de indruk. Op die manier mocht de les natuurlijk niet eindigen, dus gaf ik voor elk van de behandelde onderwerpen enkele bemoedigende voorbeelden, zoals het feit dat in mijn land vrouwen nu ook stemmen, dat er in Israel almaar meer dienstweigeraars zijn en dat de apartheid in de VS, euh, zeker nog een feit is, maar misschien eventueel in de goede richting evolueert. Of hoe al die mensen niet voor niets gestorven hoeven te zijn, als de overlevenden tenminste hun werk verderzetten.

U ziet, ik verander in een echte leraar. Voor ik deze tekst schreef, bracht ik wat tijd door met mijn vriend Google, waardoor vier studenten nu een nul hebben voor hun essay (op een totaal van zestig studenten toch nog niet zo kwaad). I have joined the dark force.


Imagine (John Lennon)

Imagine there's no heaven,
It's easy if you try,
No hell below us,
Above us only sky,
Imagine all the people
living for today...

Imagine there's no countries,
It isn't hard to do,
Nothing to kill or die for,
No religion too,
Imagine all the people
living life in peace...

Imagine no possesions,
I wonder if you can,
No need for greed or hunger,
A brotherhood of man,
Imagine all the people
Sharing all the world...

You may say I'm a dreamer,
but I'm not the only one,
I hope some day you'll join us,
And the world will live as one.