"Students' Studay Guide"
Ziehier waarom de Chinezen de pafferige en uitgebluste Amerikanen en Europeanen dra van het wereldtoneel zullen verdringen:
1. Yu Hai Feng, met wie ik kennismaak terwijl ik op het strand een brief naar va probeer te schrijven, vertelt me hoe hij Engels leerde. Hij komt van een doodarme boerengemeenschap, en zijn oudere zus kreeg de kans om naar school te gaan. Als ukje volgde Yu Hai Feng haar naar de school, waar hij buiten bij het raam ging staan en de les Engels afluisterde.
2. Ik neem Angela's klas over vandaag omdat ze een medische controle moet ondergaan (dat had de Chinese ambassade in Amerika mooi verzwegen) en ontmoet Wang Yan Ling. Ze vertelt me hoe haar dag eruitziet: om halfzes 's ochtends staat ze op, en om twintig voor zes zit ze in the teacher's building, waar de lokalen dag en nacht, zeven op zeven, openblijven, om studenten de ruimte te geven te studeren. Dat doet ze tot 8.10, want dan beginnen de lessen. 's Middags eet ze lunch zoals iedereen, en om 2.40 in de namiddag blijft ze in het leslokaal om te studeren. Of ze gaat naar de bibliotheek. Rond vier-vijf uur eet ze, om daarna verder te werken tot middernacht. In het weekend is er geen les, zodat ze de hele dag kan studeren. Alleen volgt ze nu ook Japans op zaterdag en zondag.
Wanneer ik enigszins bleekjes beken dat mijn ijver om Chinees te leren vooralsnog iets milder is, vertelt ze luchtig dat haar dag niet zo bijzonder is. 'It's an average day for us students.'
Natuurlijk moet ik daar bij vertellen dat, terwijl ik dit intik, rondom mij geknal en gebombardeer weerklinkt van de computerspelletjes. Maar dat zijn maar jongens, een soort parasiet die de menselijke soort ophoudt in haar evolutie.
Deze week voor het eerst een volledige lessenrooster afgewerkt. Op maandag of donderdag ('t wisselt van week tot week) sta ik nu ook op de Mechanical School. Daar geef ik zes (drie keer tweemaal 45 minuten) lessen. Het eigenaardige is echter dat ik steeds andere groepen krijg; ik zal nooit tweemaal dezelfde studenten hebben, en zou dus het hele semester drie keer per week dezelfde speech over Bilishi en wie ik ben en waarom kunnen afsteken. Want blijkbaar wil de school daar dat elke student eens een vreemdeling te zien krijgt. 'Kijk, hij heeft ook twee handen!' 'Kijk, hij eet rijst!'
't Waren erg enthousiaste studenten (zoals ook bij ons studenten technische enthousiaster kunnen zijn dan die blaaskakerige Grieks-Latijnse kneusjes), gelukkig volstond hun Engels om er leuke dingen mee te kunnen doen. En ze zijn minder verlegen, zodat ik er gewoon anderhalf uur vragenuurtje van maak. Een van de eerste vragen voor volle klas: 'What do you think about Taiwan?' Ik dacht, ik speel voorzichtig en leg uit dat ik de situatie niet goed genoeg ken en laat hen vertellen wat zij ervan vinden (de Taiwanezen willen terug bij ons! Taiwan is een deel van China!). Maar dan kon ik het toch niet laten op te merken dat ik nog niet zo zeker wist wat de Taiwanezen (die overigens een kloteregering hebben) zelf denken. En dat is juist: ik heb in de Vlaamsche kranten nog niet gelezen wat de gemiddelde Taiwaan denkt.
Behalve die lessen heb ik ook een bezoekje gebracht aan enkele andere klassen, op vraag van collega's. Vroegen ze wat ik vond van de sfeer hier op school. Dat het erg schattig is om al die koppeltjes bezig te zien (jongens worden niet toegelaten in de meisjesgebouwen en omgekeerd; eenmaal per twee maand echter, mogen de jongens de meisjesgebouwen bezoeken. Om te zien hoe proper die erbij liggen.), vooral als het moegeknuffelde meisje de jongen een mep verkoopt. 'Blijf nu toch eens vijf minuten van mijn lijf!' Voor sommige zinnen hoef je geen Chinees te kennen.
Ondertussen beginnen de studentes die hun Engels willen oefenen de weg naar mijn huis te vinden, zodat ik geleidelijk de restaurantjes ontdek ('But why not? Seafood is so delicious!') en hun levens leer kennen. Het is soms erg vreemd: er zijn heel intelligente dames bij, van wie je dan plots ontdekt dat ze nog nooit gehoord hebben over enig conflict tussen filistijnen en joden.
Uitsmijter: de meesten onder hen zijn dol op KFC, waarop ik hen steevast aanraad een kijkje te nemen op deze website.
1. Yu Hai Feng, met wie ik kennismaak terwijl ik op het strand een brief naar va probeer te schrijven, vertelt me hoe hij Engels leerde. Hij komt van een doodarme boerengemeenschap, en zijn oudere zus kreeg de kans om naar school te gaan. Als ukje volgde Yu Hai Feng haar naar de school, waar hij buiten bij het raam ging staan en de les Engels afluisterde.
2. Ik neem Angela's klas over vandaag omdat ze een medische controle moet ondergaan (dat had de Chinese ambassade in Amerika mooi verzwegen) en ontmoet Wang Yan Ling. Ze vertelt me hoe haar dag eruitziet: om halfzes 's ochtends staat ze op, en om twintig voor zes zit ze in the teacher's building, waar de lokalen dag en nacht, zeven op zeven, openblijven, om studenten de ruimte te geven te studeren. Dat doet ze tot 8.10, want dan beginnen de lessen. 's Middags eet ze lunch zoals iedereen, en om 2.40 in de namiddag blijft ze in het leslokaal om te studeren. Of ze gaat naar de bibliotheek. Rond vier-vijf uur eet ze, om daarna verder te werken tot middernacht. In het weekend is er geen les, zodat ze de hele dag kan studeren. Alleen volgt ze nu ook Japans op zaterdag en zondag.
Wanneer ik enigszins bleekjes beken dat mijn ijver om Chinees te leren vooralsnog iets milder is, vertelt ze luchtig dat haar dag niet zo bijzonder is. 'It's an average day for us students.'
Natuurlijk moet ik daar bij vertellen dat, terwijl ik dit intik, rondom mij geknal en gebombardeer weerklinkt van de computerspelletjes. Maar dat zijn maar jongens, een soort parasiet die de menselijke soort ophoudt in haar evolutie.
Deze week voor het eerst een volledige lessenrooster afgewerkt. Op maandag of donderdag ('t wisselt van week tot week) sta ik nu ook op de Mechanical School. Daar geef ik zes (drie keer tweemaal 45 minuten) lessen. Het eigenaardige is echter dat ik steeds andere groepen krijg; ik zal nooit tweemaal dezelfde studenten hebben, en zou dus het hele semester drie keer per week dezelfde speech over Bilishi en wie ik ben en waarom kunnen afsteken. Want blijkbaar wil de school daar dat elke student eens een vreemdeling te zien krijgt. 'Kijk, hij heeft ook twee handen!' 'Kijk, hij eet rijst!'
't Waren erg enthousiaste studenten (zoals ook bij ons studenten technische enthousiaster kunnen zijn dan die blaaskakerige Grieks-Latijnse kneusjes), gelukkig volstond hun Engels om er leuke dingen mee te kunnen doen. En ze zijn minder verlegen, zodat ik er gewoon anderhalf uur vragenuurtje van maak. Een van de eerste vragen voor volle klas: 'What do you think about Taiwan?' Ik dacht, ik speel voorzichtig en leg uit dat ik de situatie niet goed genoeg ken en laat hen vertellen wat zij ervan vinden (de Taiwanezen willen terug bij ons! Taiwan is een deel van China!). Maar dan kon ik het toch niet laten op te merken dat ik nog niet zo zeker wist wat de Taiwanezen (die overigens een kloteregering hebben) zelf denken. En dat is juist: ik heb in de Vlaamsche kranten nog niet gelezen wat de gemiddelde Taiwaan denkt.
Behalve die lessen heb ik ook een bezoekje gebracht aan enkele andere klassen, op vraag van collega's. Vroegen ze wat ik vond van de sfeer hier op school. Dat het erg schattig is om al die koppeltjes bezig te zien (jongens worden niet toegelaten in de meisjesgebouwen en omgekeerd; eenmaal per twee maand echter, mogen de jongens de meisjesgebouwen bezoeken. Om te zien hoe proper die erbij liggen.), vooral als het moegeknuffelde meisje de jongen een mep verkoopt. 'Blijf nu toch eens vijf minuten van mijn lijf!' Voor sommige zinnen hoef je geen Chinees te kennen.
Ondertussen beginnen de studentes die hun Engels willen oefenen de weg naar mijn huis te vinden, zodat ik geleidelijk de restaurantjes ontdek ('But why not? Seafood is so delicious!') en hun levens leer kennen. Het is soms erg vreemd: er zijn heel intelligente dames bij, van wie je dan plots ontdekt dat ze nog nooit gehoord hebben over enig conflict tussen filistijnen en joden.
Uitsmijter: de meesten onder hen zijn dol op KFC, waarop ik hen steevast aanraad een kijkje te nemen op deze website.
posted by bouke billiet at 2:30 PM
<< Home