grof broodje decadent

Foreign Experts Certificate, Working in the fields of culture and education. voor mij ligt een mooi rood boekje vol sterren en stempels en chinees. De max, ik ben legaal!

Overmorgen hopelijk op de boot naar Shandong-provincie. Confucius. Een berg met zonsopgang. Stad tot stad. Zoiets. Een reis voorbereiden is niet echt aan mij besteed, maar ik ben dan ook een stom kieken.

Zondag was de 26ste, de dag waarop ik normaal mijn loon had moeten krijgen. Ik verwacht dus overmorgen, de dag van mijn vertrek, een stapeltje bankbiljetten te krijgen -eerste echte loon ooit! Het zou overigens ook leuk zijn als ik die dag, enkele uren voor ik de boot opstap, mijn paspoort terug zou kunnen krijgen.

Hier volgt nog wat ik zondag pende, maar wegens snertcomputer niet kon posten. Er zijn ondertussen nog zoete chips en mooncakes bijgekomen.


Hoog tijd om de decadentie te vieren dit weekend. Gisteren eerst een rustige voormiddag, dat wil zeggen met pen en papier. Lunch met Qu Li, de meest Engelstalige woensdagnamiddagstudente (tevens bloedmooie vrouw, ik kan er niks aan doen). In Belgie moet ik niet veel weten van aubergine, maar hier frituren ze het spul: overheerlijk!
Daarna naar zee gesjokt met Zhang Jiaying en Su Chang (ze praat!). Overladen met koekjes, meer dan gewoonlijk, ik denk omdat het dinsdag Mid-Autumn Festival is. Die dag word je verondersteld met je familie door te brengen, en ze denken dat ik erg eenzaam zal zijn ('Stephen has a computer, but you don't, so you are lonely'), al ga ik wel naar een feestje in de girls-dormitory ('we zullen je binnensmokkelen'). Tussen al dat vrouwelijk geweld zal het wel niet verbazen als ik zeg dat het met heimwee en van die dingen tot nu toe goed meevalt.

(Ik denk aan thuis en hoop dat iedereen gelukkig is. Ik lees de berichten met gretigheid, en denk aan je)

Nu goed, koekjes dus. Voetjes in het water. Zon. Kletsen. Betrapt worden op het zingen van Boudewijn de Groots 'De zwemmer'. Bochten wringen om het niet te hoeven herhalen.
's Avonds: decadentie. Zhang Jiaying bestelt voedsel (ondertussen, geheel in de stijl van het Mid-Autumn Festival, Angela opgepikt, die er immers vrij grauw en ongelukkig en verveeld bijloopt; je moet ook niet zo dwaas zijn om om de twee dagen naar huis te bellen in plaats van mensen te leren kennen natuurlijk; 't zal wel beteren als we volgende week op de boot zitten). Worden vervolgens binnengedragen: bergen mais, zoete aubergine -tweemaal op een dag!- en zoete bonen en om het af te ronden: gefrituurde banaan, overladen met honing. Wat een feest! Zoeterige smoeterigheid! Hapslik! Knibbelknabbel!

Zondagochtend vroeg. Ik word opgepikt door drie studentes van me en hun drie kamergenoten. We nemen de bus naar de stad (een man op een brommer met vierhonderd kleurige ballonnen wordt half opgetild door zijn vracht; loop je midden op de baan, je doet maar; koop je geen boksbeugel? ik heb ook messen en bazooka's, kijk maar), waar we overstappen op de tram (zo'n houten gammel ding). Ergens langs de kust is een park gebouwd (eigenlijk een kustweg met bezienswaardigheden). Columbus' boten! Totempalen! Een gigantische houten schildpad op het strand! Echte zeesterren en oude knarren die voor je ogen kwallen opduiken; zeesterren zeg maar. Kunstmatige watervallen! Gigantische beelden van haaien en octopussen. De zes dames zijn begin de 20, maar 't valt er niet aan te merken. Kitsch! Foto's, wel vijftig! Dolle pret voor zeven kinderen van zeven.

Helaas ook een bassin met lieve snorbeesten met ogen. Ik moet denken aan die plek in Namibie, waar duizenden robben lagen te zonnen of een bad namen in de zee (en de stank!). Triest contrast met het zwembadje hier. 'Kijk, hij kan kunstjes.' Ja, dat zal wel. Als ik uitgehongerd zou zijn, zou ik ook met mijn neus tegen een bal springen om wat te eten te krijgen (ziehier in een note(n)dop hoe zeebeesten in aquaria getraind worden).

Maar verder niks dan goeds. Zon! En opnieuw koekjes. Qiaokeli! 'Bookrrrr, for you. Is sweet, like Belgium.'
Terug thuis haasten we ons naar een restaurant (ik mag de hele dag niks betalen). Vreemd erotisch moment om zes schone feestneuzen te horen smakken en slurpen. Wat een land! Goede manieren? als je wil, suits you, sir. Ben je erg jong of min of meer oud? Gegarandeerd springen vier mensen op wanneer je de bus opstapt.

(Soms is die vriendelijkheid wel wat overdreven. Dan heb je even het gevoel dat de mensen denken dat je enkel Engels kan. Ik noem Zhang Jiaying dan ook 'moeder', al is mijn moeder minder erg dan 'Pas op jij daar, met je voetjes in de zee', 'je mag geen brood eten 's avonds want je bent veel te mager', 'pas op, er ligt daar een steen'. Los daarvan is Zhang Jiaying wel om van te houden. Ik heb dan ook beloofd haar niet als 'afwezig' op te tekenen wanneer ze woensdag de les mist omdat ze met haar boyfriend op stap gaat; willekeur! simonie! postzegelverzamelaar! Corruptie!)

Dan naar mijn huis, waar de fotoshoot gewoon verder wordt gezet. Het blijkt mijn mid-autumn present: foto's for your mother. Dus een foto van bouke met stapeltje huiswerk, bouke met tv, bouke met douchekop... En steeds, wanneer afscheid wordt genomen: 'you should rest now!'

Het enige dat ik dit weekend heb gedaan dat enigszins de omschrijving serieus verdient, is de Xi'an-reisplannen vervangen door bootreisplannen naar de provincie Shandong, en me kwaad gemaakt op de foreign affairs-verantwoordelijke die veel te lang had gewacht om tickets naar Xi'an te proberen bemachtigen. Dinsdag probeer ik boottickets te kopen. Spannend!

NOOT. Iemand vroeg hoe dat nu zit met al die vrouwen. Zijn ze naief of willen ze via hun bekoorlijkheid mooie scores behalen? Zijn ze kritisch of jaknikkers? Wat weten ze?
Geemancipeerd op moeders wijze, zijn deze dames niet om mee te sollen. In plaats van naief zou ik hen eerder erg enthousiast noemen. Ze weten waar ze staan in de wereld, maar van die wereld weten ze soms verbazend weinig. Natuurlijk, China is een wereld op zich, maar toch, je merkt wel wat van de 'splendid isolation'-gedachte. Ze doen me erg vaak denken aan veertienjarige meisjes van bij ons (al heb ik niet zo bijzonder veel contact met veertienjarige meisjes).
Ze zijn de vriendelijkheid zelve, en happy en good heart en dergelijke vind je op elke hoek van de straat, maar naief zijn ze niet. Ze weten dat scheidingen of partnergeweld en dergelijke bestaan. (gisteren lang gesprek over Falun Gong!)
Wat hun omgang met mij betreft, ik ben natuurlijk een beetje een freak -helemaal uit dat kleine landje dat niet echt bestaat, en ik wil niet trouwen. What can I say? Ze zijn een erg autoritair, ex cathedra-onderwijs gewend, en vinden het afwisselend lastig en beestig om zelf ook te moeten praten of eens wat ander Engels te horen dan 'John wants to buy train tickets' ('Ich gehe ins Kino', remember?). Ik denk dat mijn manier van lesgeven op zich niet zo spectaculair is, als wel erg on-chinees. Ik ben een heel andere mens dan hen, niet zozeer om mijn boukerigheid als wel dat ik geen Chinees ben. en daar zijn ze dus nieuwsgierig naar; nieuwsgierigheid is een vrij intelligente houding, denk ik.
Tenslotte wil ik F. De Vos -of neen, het zou niet erg kies van me zijn zijn naam te verklappen; ik zal hem Frederik D.V. noemen- bij dezen voor de honderdste keer vertellen dat er geen naaktfoto's op deze weblog komen!