de tijd vliegt

Er zijn drie mogelijkheden: we zagen het door het dakraam van de slaapkamer, door een van de keukenramen ofwel stonden we buiten. De eerste twee mogelijkheden liggen een beetje moeilijk, want tussen het huis en het populierenbosje -ik ben toch vrij zeker dat het in dat bosje gebeurde- stond een grote perenboom, waarrond in de zomer wespen wekenlange orgieen hielden. Bovendien lijkt het ook gezien de afstand onwaarschijnlijk dat we het vanuit het huis hebben gezien. Ik kan me alleszins geen verrekijker herinneren.

Laten we maar aannemen dat we buiten stonden. Dit is wat ik me herinner:
Niet ik zag het maar mijn moeder, die er mijn aandacht op vestigde en uitlegde wat er gebeurde. Ik vond het nogal wreed maar besefte tegelijk dat het niet anders kon. Ik vroeg me ook af wat er zou gebeuren als het niet lukte.

Dat is alles. Ik heb een beeld voor ogen van hoe het afliep, maar weet niet zeker of ik dat wel echt gezien heb. Oja, nog een ding: we stonden er dicht bij elkaar vrij lang naar te kijken.
Ik denk dat het ermee afliep dat de moedervogel, na hem lang het nest rondgejaagd te hebben, haar jong uiteindelijk echt uit het nest duwde en dat het jong vloog.

Eigenlijk ben ik dus zowat alles vergeten, behalve dat moeder en kind naar moeder en kind stonden te kijken. De moeders bezig met opvoeden, de kinderen zonder idee hoe uniek en belangrijk het allemaal was.
Zolang ik dat onthoud komt het wel goed met dat jong.