dinsdagsecretaresses en shit op woensdag

Er zijn tijden dat mijn hoofd een makkelijk bedienbaar toetsenbord lijkt (delete, escape en control) en er zijn tijden waarop mijn stemming tegelijk gitzwart en witheet uitslaat en ik geen verklaring kan verzinnen voor de kranke waanzin waar doorgaans ikzelf, een enkele keer ook anderen, herinneringen of huisraad het slachtoffer van worden.

Maar ik weet wel waarom ik gisteren, badend in benijdenswaardige omstandigheden, plots een donker humeur kreeg tot het vanochtend andermaal omsloeg, en ook dat valt makkelijk uit te leggen.

Op zondagochtend -ja, zeg maar niks- was het hele schoolpersoneel druk in de weer met elkaar nieuwe lessenroosters in de strot te proppen, je kent dat soort administratieve penetraties wel. Zelf moest ik ook nog vier keer mijn handtekening zetten (ja, ik heb die examens afgenomen; ja, ik heb die examens verbeterd. Jezus.), mijn lessenrooster ziet er alsvolgt uit:

MAA: 8.10-9.40, leuke klas tweedejaars P.R. die ik in het eerste semester al had
DIN: 8.10-9.40, eerstejaars secretaresse, nieuwe klas
3-3.50, informele meeting met collega's, wat neerkomt op Miss Lu die me grammaticale vragen stelt terwijl An Lin en Zhang Ye mooi en vrolijk lopen te zijn.
WOE:/
DON: 8.10-9.40, mijn favoriete tweedejaars secretaresse
1.10-2.40, nieuwe klas, business derdejaars
6-8, english corner
VRIJ: 8.10-9.40, opnieuw de dinsdagsecretaresses
10.10-11.40, opnieuw de tweedejaars secretaresse

't Is niet ideaal en niet zo handig geconcentreerd als in het eerste semester, maar valt nog altijd mee, al weet ik dat er nog enkele uren moeten bijkomen.

Maandag. Heerlijk helder winterweer, de P.R.-studenten zijn nog altijd leuk:
Ik: 'Do you know Robin Hood?'
Song Peng: 'Yes, it's a Christmas movie.'
Ik: 'A Christmas movie?'
SP: 'I mean a famous movie.'

Twee boys hebben hun haar fluogeel geverfd, als het een rage wordt sta ik volgende week in Zaventem.

Het is lang vakantie geweest, in Xiong Hao's kantoor liggen zes pakjes op me te wachten.
Zes! Ik ben toch wel een verwend stuk vreten. Boons dikke Daensboek! Miljoenen kilo's zoetigheid! Lieve en verrassende brieven! Beach Boys en Joy Division broederlijk op een cd! Dr. Dre en gedroogde besjes uit Amerika! Stapels knipsels (je weet dat je het nieuws beter moet volgen als je drie weken lang geen schandaal hoort over Courtney Love)! En ook: foto's van een lesbische B.O.M. (bewust ongehuwde moeder), een stapeltje rekeninguittreksels (niet goed opgelet zeker toen je je pakketje samenstelde?), een soort roze sjaal met pluchen konijnenkop eraan die enkel gedragen wordt door zwakzinnige kindjes van zwakzinnige ouders die al hun zwakzinnige kleren hebben verloren in de zondvloed... Ik denk dat mijn familie en vrienden hun pakjes samenstellen op momenten dat de cocaine hun bloed doet dansen.

Dr. Dre mag de spits afbijten, ik laat zijn 'When I'm lovin these hoes there ain't no love involved' en meer gore praat revolutionair hard door de kamer, het gebouw en over de mothafuckin' campus donderen. 't Is een Amerikaanse cd-uitgave, dus (in het Gentse squashmilieu ingeburgerde) woorden als bitch en niggaz zijn van de hoes gecensureerd, maar de nummers zelf zijn gelukkig, euh, koosjer. Altijd weer vermakelijk, die vrouwonvriendelijkheid. Het is zodanig over the top ('a bitch is a bitch but a dog is a man's best friend') dat ik het niet kan helpen mensen die er aanstoot aan nemen een beetje belachelijk te vinden. Maar ja, ik heb weer makkelijk praten, ik ben geen vrouw of homo of 'a nigga with a bus pass.'
Wat er ook van zij, de vraag in hoeverre dat pornotaaltje grote kunst is, heeft niks te maken met de moraliteitsvraag. (Je moet immers nuanceren dat je got a dick in your mouth.)

Xiong Hao heeft nieuws voor me: mijn overige lesuren geef ik wellicht opnieuw in de andere school.
En dat is dus wat me 's avonds in een slecht humeur kiepert.
Even helpen herinneren: het is de school van de elektronica en auto's waar een of andere randdebiel me elke week naar nieuwe groepen stuurt; ik heb dus nooit tweemaal dezelfde klas. Absoluut idioot, in het beste geval -als ik mijn werk doe en de leerlingen enthousiast zijn- vinden zij het amusant en vind ik het saai, zelfs al doe ik bij elke groep iets anders. Hun Engels is namelijk erg zwak, net als dat van hun leerkrachten die overigens lijken op vampieren. Ook de infrastructuur (en het eten) bevinden zich een trapje lager dan hier. Dat wordt dus shit op woensdag. Niet erg boeiend of leuk. Lesgeven moet leuk zijn. Anders is het niet leuk. En dat is niet leuk. (Ik geloof dat ik slaap moet gaan inhalen.)

Ik zit in mijn zetel en spreek met mezelf af: je moet niet overdrijven, zo erg is het nu ook weer niet. Weet je wat, vanavond en vannacht mag je slechtgehumeurd zijn, maar morgenochtend moet het gedaan zijn. Ik beleef lange boze uren -gedachten van het type: als je iemands tanden uit zijn bek mept om er een kettinkje van te maken, moet je hem van opzij raken.

Dinsdag, vanochtend. Ik word wakker met de herinnering aan een slecht humeur maar spring precies een halve minuut later met een goed humeur uit bed. Het toetsenbord werkt weer. Drie boterhammen met confituur, enkele Kamagurka's en veertig minuten later (wandelafstand tot klasaanzee: zes minuten, waarvan drie gedwongen slenterend in een zee van spuwende jongens en lieflijk wapperend haar van gelaarsde sirenen) sta ik voor mijn eerstejaars secretary (36 meisjes en 2 jongens, tevens de twee laatkomers). De Heer is me, ook na zijn ontslag, nog steeds goedgezind: er zitten wolkjes tussen, vriend, ik wou dat ik het kon uitleggen. Maar nog veel belangrijker: ze zijn erg enthousiast en hun Engels is ontzettend goed. Grappig eigenlijk: hoe jonger, hoe beter het Engels. Afijn, het was een geslaagde les en ik heb weer dertig redenen om verliefd te zijn op het leven.

Deze namiddag zeven keer mondeling herexamen ('O, ik geef herexamens!' 'Ja, hebben we dat niet verteld?'). 1.10, ik tref de studenten op kantoor, we gaan op zoek naar een verlaten en open leslokaal. Het wordt een groot auditorium met een breiende kuisvrouw. Ik buis er opnieuw twee van de zeven. Mijn laatste studente spreekt erg vlot Engels maar kwam door haar werk nooit naar de les en leverde nooit enig huiswerk af. Na een halve minuut wil ik haar onderbreken: 't is al goed, je bent geslaagd (bij herexamens geef je geen cijfers of letters, enkel geslaagd of niet geslaagd), maar dan komt kuisvrouw 2 binnen en begint op Chinees volume een gesprek met haar collega. Ik heb me amper omgedraaid om er wat op te zeggen of mijn studente staat al recht en snoert hen de mond. De Chinese taal klinkt sowieso al behoorlijk vinnig, maar wat ze zei moet ongeveer dit geweest zijn: 'Zeg stelletje doorgeeftrutten, een beetje stiller kan ook wel!' Waarna ze pen en papier uit mijn handen griste en me tekende waar ze volgend jaar heen wil. Waarom ik dat vertel? 't Is nogal atypisch gedrag, ik houd wel van assertiviteit. Gelaarsd karakter.

Waarna ik met mijn collega's keuvel. Het is weer gaan sneeuwen, enkele studenten sms-en Miss Lu dat het glad ligt en ze voorzichtig moet zijn. Ik zie mezelf destijds mijn prof historische kritiek niet onmiddellijk waarschuwen voor een glad wegdek, maar geef toe, het is wel lief. De strooiers gaan aan de slag, hier wordt geen zout gebruikt maar as.

Ik beeindig de dag met een rondje Chinees onderhandelen. Het heeft zowat mijn halve verblijf hier geduurd, maar ik kan waarschijnlijk deze week een tweedehands laptop van de school kopen. 'De batterij is stuk en er is geen cd-drive, is dat erg?' Och, voor 300 yuan (30 euro) ben ik al heel blij met de mogelijkheid iets op pc en diskette te kunnen zetten. Als het werkt is het een koopje. Als het niet werkt verlies ik een verwaarloosbaar bedrag. En loop ik voortaan rond met een nieuw kettinkje.

(Ondertussen op tv: Vanuatu steunt de one-China-policy; als dat Taiwan niet op de knieen dwingt weet ik het ook niet meer. De aankondiging voor de wedstrijden van de Champions League toont volgende zinnetjes: 'color enthusiasm hot' en 'happy time accompany with you.' Dr. Dre heeft hier nog veel werk.)