stone immaculate

Terug van een weekje België. Ik wou dat ik kon zeggen teruggekeerd te zijn voor bruin brood, Elkes oranje haar of nieuwe sokken. Maar zo is het niet. Greetjes laatste daad maakte een onderbreking van het verblijf in China nodig en vanzelfsprekend.
Ze staat nu mooi te blinken op mijn televisie. Ik heb haar dichtbundel meegebracht, die lag gisteravond (na flink veel vertraging eindelijk terug thuis) tussen een hoop kleren en papieren. Wang Lan Ying, degene die ik wel binnenliet, pikt hem nieuwsgierig op en kijkt me aan. Ik knik naar Greet. WLY vraagt: ‘He is poem?’
Was, denk ik, maar ik zal nooit protesteren tegen Greetje in de tegenwoordige tijd.

Dan gaat de telefoon alweer. Een studente zegt: ‘Ik heb gehoord dat er slecht nieuws was in je familie. Something terrible happened to me too: I lost my mobile phone.’

Na voor de vorm zo’n beetje geslapen te hebben, geef ik op vrijdagochtend opnieuw les. (Over vliegen en wat bijvoorbeeld een boarding pass is. Nuttig.) ‘s Ochtends wandel ik door de studentenhordes. Het warme weer en de bijpassende kleren en vrolijkheid, de twee nieuwe winkeltjes die worden gebouwd... Verzet je er maar eens tegen.

De notities in verband met het vliegen en hoe België eruit zag, houd ik voor een andere keer. Ik wilde vooral even inktkussen om de mensen thuis te bedanken voor de steun om te helpen steunen. Jullie hebben niet met zware woorden gegooid (behalve die ene die me absoluut wou onderwijzen over jazz), maar hebben me uitgelachen, groenteburgers aangerand, gordijnen laten installeren en bedden laten bouwen, gevraagd naar de toekomst, onderdak geboden... Zo mooi dat mijn sleutelbos bijna dagelijks aangroeide.