army around me
In Dandong ben ik op zoek gegaan naar het Guo Men Gong Yuan Hunting Park. Het is verdwenen, er liggen nu paadjes voor wandelaars en er staan bankjes, jawel, voor even-niet-wandelaars. Maar eertijds had je dus het Hunting Park waar je tegen betaling met pijl en boog op kuikentjes of konijntjes kon schieten. De buit kreeg je dan mee naar huis.
De voorbije vier dagen zag ik op tv geamuseerde berichtgeving over boksende beren, dansende aapjes, fladderende eenden aan een stok boven de krokodillenkuil en dan kijken welke krokodil de flosj te pakken krijgt, stierengevechten, krekelgevechten, rammen die elkaar de kop moeten inbeuken; de beesten hebben geen zin in vechten en staan elkaar, tja, schaapachtig aan te kijken tot enkele mannen hen vooruittrekken en tegen elkaar aan knotsen.
Wie in het Westen leeft, krijgt soms de indruk dat het de goede richting uitgaat met dierenrechten, maar niets is minder waar: in India en China wordt steeds meer vlees gegeten. De hufters worden rijker en kunnen dus nog meer schade aanrichten.
Het is eens tijd om de waarheid te vertellen: volgende maand kom ik terug naar huis. En wat dan? De toekomst komt eraan, het ene moment zie ik die als een nog ingepakt geschenk, het andere moment is het een bedreigende leegte.
Een leegte kan je natuurlijk wel opvullen. Ik heb in mijn dierbaar schriftje een lijst gemaakt: TE DOEN IN BELGIE. Vandaag –het wisselt nogal eens- wil ik dat lijstje liever niet bekijken, het oogt leeg en hopeloos veertienjarig.
Ondertussen heb ik tweemaal na elkaar naar ‘War photographer’ gekeken, een documentaire over www.jamesnachtwey.com. Het was niet goed voor het slapengaan.
Maar in het licht probeer ik het Nieuw-Engels van Wang Lan Ying bij te houden, ze heeft het over ‘webbernet’ en ‘hold your army around me’. Ze zou haar eigen kleine boterhammenkolonie moeten hebben waar een taal wordt gesproken die de buren ook verstaan.
Onder de zoden sluipen kleine griffioenen die eigenlijk niet bestaan, aardbeien vind je op de plek waar je ze zoekt en kinderen slapen als ze niet spelen en bird, he is good bird. De ontdekkingsreizigers zouden terugkeren en zeggen: het is er niet beter.
De dagen zouden duren tot iedereen er genoeg van had, dan worden de sterren bovengehaald en krijgen de dichters een kans.
De voorbije vier dagen zag ik op tv geamuseerde berichtgeving over boksende beren, dansende aapjes, fladderende eenden aan een stok boven de krokodillenkuil en dan kijken welke krokodil de flosj te pakken krijgt, stierengevechten, krekelgevechten, rammen die elkaar de kop moeten inbeuken; de beesten hebben geen zin in vechten en staan elkaar, tja, schaapachtig aan te kijken tot enkele mannen hen vooruittrekken en tegen elkaar aan knotsen.
Wie in het Westen leeft, krijgt soms de indruk dat het de goede richting uitgaat met dierenrechten, maar niets is minder waar: in India en China wordt steeds meer vlees gegeten. De hufters worden rijker en kunnen dus nog meer schade aanrichten.
Het is eens tijd om de waarheid te vertellen: volgende maand kom ik terug naar huis. En wat dan? De toekomst komt eraan, het ene moment zie ik die als een nog ingepakt geschenk, het andere moment is het een bedreigende leegte.
Een leegte kan je natuurlijk wel opvullen. Ik heb in mijn dierbaar schriftje een lijst gemaakt: TE DOEN IN BELGIE. Vandaag –het wisselt nogal eens- wil ik dat lijstje liever niet bekijken, het oogt leeg en hopeloos veertienjarig.
Ondertussen heb ik tweemaal na elkaar naar ‘War photographer’ gekeken, een documentaire over www.jamesnachtwey.com. Het was niet goed voor het slapengaan.
Maar in het licht probeer ik het Nieuw-Engels van Wang Lan Ying bij te houden, ze heeft het over ‘webbernet’ en ‘hold your army around me’. Ze zou haar eigen kleine boterhammenkolonie moeten hebben waar een taal wordt gesproken die de buren ook verstaan.
Onder de zoden sluipen kleine griffioenen die eigenlijk niet bestaan, aardbeien vind je op de plek waar je ze zoekt en kinderen slapen als ze niet spelen en bird, he is good bird. De ontdekkingsreizigers zouden terugkeren en zeggen: het is er niet beter.
De dagen zouden duren tot iedereen er genoeg van had, dan worden de sterren bovengehaald en krijgen de dichters een kans.

<< Home