het kind van Azael

Er bestaan voortaan ook officiële cijfers om een idee te krijgen van mijn kwaadaardigheid: 29 van de 137 studenten die ik moest beoordelen, zijn gebuisd. Om het maximum van 20 procent te overstijgen, heb ik speciaal toelating moeten vragen aan mijn bazin, maar er was bij deze 29 studenten niet een meer die ik clementie gunde: wie een huistaak niet indient, krijgt nul, en als je het niet redt met de andere punten: eigen schuld, dikke bult.
Voor de geïnteresseerden: Wang Lan Ying heeft een D behaald, dat is met de hakken over de sloot.

Nu en dan krijg ik telefoon van een studente die een heel jaar lang geen woord heeft gezegd en nu plots dolgraag op bezoek wil komen met een geschenkje. Jij bent zeker bang voor een tekort, denk ik dan. Maar de poppetjes of bloempotje-uit-kokosnoot of lampekapjes waarmee ze afkomen, kunnen niet meer baten. De resultaten staan (elektronisch) geboekstaafd, zelfs al zouden ze naakt voor mijn raam de lambada dansen, ik kan geen enkel cijfer meer veranderen.

Live 8 is hier ongemerkt voorbijgegaan. Ik heb enkele van mijn studenten en collega’s gevraagd of ze wisten wat er dit weekend gebeurde: niksnulnoppes. Nooit van gehoord. Voor Afrika, zeg je?
Zelf heb ik er hier en daar op CCTV wel een glimp van opgevangen, maar meer dan een snelle nieuwsflits kreeg je niet te zien. Afrika ligt dan ook niet in China.

Ondertussen draag ik mijn steentje bij aan de strijd tegen de opwarming van de aarde: ik heb een plant geadopteerd van Han Ting Ting. In ruil heeft zij geluisterd naar mijn uitleg waarom vegetariërs zoveel beter zijn voor het milieu. Ik heb met mijn dada in China niet veel bereikt: in de kantine van de school kunnen de studenten sinds kort ook KFC-voer kopen.