otro mundo

Bouke is op reis geweest!!! Ik heb in een vliegtuig gezeten, dat ging zo: fffwoo, helemaal de lucht in, superstoer en vleugels en wolken, maar ik kreeg niks te drinken en ze hadden mijn flesje water (en shampoo) afgepakt, dat viel tegen. Alsof je met een flesje water iemand kan neersabelen!

Een historische vergissing is rechtgezet en nu kan ik eindelijk zeggen Barcelona, Zaragoza en Madrid te hebben gezien, más o menos. Here goes:

Laat ik ’t maar meteen zeggen: ga niet naar Barcelona. Doe het niet en blijf er weg. Ga liever in een of ander klein dorp een cursus honingproeven volgen en stuur een brief naar de alcalde van Barcelona dat je er pas op bezoek zal gaan als ze iets doen AAN DAT MOTHERFUCKING VERKEER!!! Hombre, que horror!! Echt verschrikkelijk! Zo’n geweldig mooie stad, echt heerlijk, maar ’t wordt verpest door de stank en het constante lawijt van al die idioten die, zoals jij, elke dag in hun auto kruipen.

Stel je voor, die brede trotse straten zonder auto’s: mannen tikken een balletje rond, buren houden een barbecue op straat, een verliefd koppeltje zeventigjarigen ontkleedt met vier oude handen een erotische sinaasappel… Een andere wereld is mogelijk (maar je moet er wel iets voor doen).

Gelukkig zijn er behalve het gehoor en de reukzin nog andere zintuigen, en die worden in Barcelona wél bevredigd: gevels. Barcelona heeft gevels. Gevels met tegeltjes en balkonnen en modernistische nutteloosheid die heerlijk is. Gaudí is mijn nieuwe grote held (al was hij erg religieus; dat heb ik van horen zeggen, want de arme man liep onder een tram). La Sagrada Familia (waaraan wordt bijgebouwd naarmate schenkingen binnensijpelen) is op de houthoop na het meest fantastische bouwwerk dat ik ooit heb gezien.

(Die houthoop hadden we achter in de tuin en bestond uit, wel ja, een hoop hout, waarin de insecten en egeltjes en vogels konden leven wat ze wilden. Ik heb zelfs eens een konijntje gezien naast de houthoop.)

Onbegonnen werk om met letters te proberen uitleggen hoe La Sagrada Familia eruitziet. ’t Is een explosie van verbeelding die zich niks aantrekt van wat zwaartekrachtmatig kan en wat niet, een beetje zoals een kind een ijsje verkiest: met zeven bollen in alle kleuren én slagroom én muizenstrontjes.

Bedenk dan dat het gebouw nog maar half af is en je valt helemaal van je windmolen. De grootste toren (en nog een paar andere) moet nog komen! Komaan Bill Gates! Vergeet die malariakindjes en bouw een toren!

Spanje loopt vol vrouwen die graag tonen dat ze twee of meer borsten hebben, wat daar heel erg makkelijk kan, want ze hebben heel veel graden Celsius. Uitstekend idee om uitgerekend mijn zonnecrème te vergeten.

In Barcelona heb ik ook Orwells Homage to Catalonia gekocht (over zijn belevenissen in de Spaanse Burgeroorlog), ’t leek me wel de juiste plaats om dat daar te kopen. Overigens kreeg ik van tante Paca het boek Song of Solomon van Nobelprijswinnares Toni Morrison cadeau, en als je het niet leest, kan je net zo goed nooit meer je ogen openen.

Die George Orwell vond het hele idee van de Sagrada Familia een ware verschrikking, maar ja, wat weet zo’n schrijver over Echte Dingen.

Tussen Barcelona en Madrid ligt een grote stad die veel toeristen links laten liggen en ze hebben ongelijk. Mijn lief komt van ginder en daarom bezoek ik Zaragoza wél en ik weet mijn lief te kiezen want Zaragoza is de max. (Voor de etymologische quizzers: Zaragoza, Caesar Augustus.)

Zaragoza is de max, zeg ik, de bezoekers van de Expo 2008 wacht een blijde verrassing, ’t is te zeggen, vooral het historische centrum, maar dat geldt voor alle steden natuurlijk; je moet in Gent ook niet naar Nieuw-Gent kijken, net zoals niemand in de toekomst al die flatflauwekul die ze nu aan ’t bouwen zijn in mijn buurt zal willen bekijken.

Zaragoza lijkt niet meteen een spetterend stuk leven als je uit het gloednieuwe station komt gewandeld. Overal nieuwe gebouwen, flats, ook qua character. Achter de horizon verwacht je een marginale zee met soft ice en onopgemerkt gebleven groepsverkrachtingen op campings.

Maar dat klopt niet: Zaragoza is absoluut een bezoek waard. Romeinse toestanden, of de resten ervan, zoals het forum en de thermen. Maar ook gigantische (en kleine vergeten fantastische) religieuze bouwsels. El Pilar is gewijd aan de Maagd Maria die –zeggen ze- hierheen kwam om die arme apostel Santiago een paar tips te geven qua PR. 't Liep immers niet zo vlot met zijn bekeringsdrift. Enfin, ze hebben daarom een geweldige basiliek gebouwd en aan Goya, die toch al in de buurt woonde, gevraagd om het plafond te schilderen. Tof hoor, en je kan er ook de rijkste mensen van de stad zien trouwen. Wel gek dat die het niet erg vinden dat er zoveel pottenkijkers rond hun jawoord hangen.

Nog honderd keer indrukwekkender –ga dat toch zien, mens- is La Seo (en dus niet El Aseo, wat Het Toilet betekent), een kathedraal waarin makkelijk twintig kleine kerkjes passen. Dat is eigenlijk ook wat het is, want elke zijbeuk, of hoe heten die bidfjorden opzij van de hoofdgang, elk van die dingen dus heeft een volstrekt eigen stijl. Laat dit volstaan: ik denk dat ik nog niet eerder meer dan een vol uur had besteed aan het bezoeken van een kerk.

Vanuit wat ik hier voor het gemak de pastorie zal noemen, moest de bisschop (of een andere hiërarchische klojo) een straatje oversteken om zijn kathedraal te betreden. Dat vond hij beneden zijn stand, dus hebben ze daar in de lucht een oversteekje gebouwd.

Heel veel Arabische invloeden ook. Die blauwe tegeltjes overal, leuk toch? Het toppunt van Arabierenpret is Alhambra’s kleine doch oudere (als ik de rondleiding in ’t ratelSpaans goed heb begrepen) broertje: La Aljaferia. Boogjes en kleurtjes en symboliek en vier kamers, een voor elke vrouw. Moslims zijn de max.

Heden zetelt daar ook het parlement van Aragón, waar Fabiola ook vandaan komt, is het niet? Toch een leuke plaats, dat Aragón, je kan er bijvoorbeeld heel plezant uitgaan tot half vijf ’s morgens in de Jekyll en Hyde, waar met een pintje en een Fanta te bestellen je portefeuille leeg achterblijft en waar de hele nacht twee Engelstalige nummers worden gespeeld: Enrique Iglesias’ nieuwste siroop en Barbie Girl.

Leve Zaragoza, zeg ik, niets dan goede herinneringen en ik heb er Für Elise leren spelen, of toch de eerste vijftien noten.

Madrid, och, de straten tussen alle ontgoochelende publiekstrekkers willen wel eens tof zijn, zoals la Calle de las Huertas, met literatuurcitaten en geen auto’s. ’t Park van de Goede Rust is ook leuk, en de Plaza Mayor en het plafond van de Almudena-kathedraal (alleen het plafond, de rest is kitsch) en de vrouw bij wie ik ga couchsurfing.com-en ook. Maar de rest van al die dingen die je absoluut gezien moet hebben: bwa. Geef mij maar de gratis nachtbussen voor de feestvierders van Zaragoza (‘de uil’, heet zo’n bus), of de paralydotische gevels van Barcelona, of uren zitten praten op de bus met ’t Spaanse land als decor of gebeld worden met een jobaanbieding op de markt net achter La Ramblas (en daardoor die vijgentaart vergeten kopen voor je vader).

En resumen: ’t was een heerlijke reis, Bouke is een held en als je nu niet onmiddellijk Song of Solomon, The Corrections, Catch-22 en The Naked and the Dead gaat lezen, dan hoef je voorlopig niet terug te keren. Ksst!