my eyes have seen you

De man op de hoek van de Tarbotstraat slaat zijn dochter. Of hij heeft haar tenminste één keer geslagen, maar kind noch vader reageerden met verbazing op deze doortastende opvoedmethode, zodat enige regelmaat niet mag worden uitgesloten; het kind boog routineus mee, zoals slechte acteurs dat doen in wat ongetwijfeld vaders favoriete films zijn. Zo hard kon die mep trouwens niet zijn aangekomen, want het kind had nog voldoende kracht in zich om overeind te klauteren en huilend naar binnen te lopen. Waarna vader gerustgesteld ging voetballen, want zolang er tranen zijn, is het kind in het kind nog niet dood. Hij bleek er ondanks zijn opmerkelijke omvang overigens behoorlijk goed in de bal van de grond te houden. Juggling, zoals dat heet, is de sport van voetbalfanaten zonder vrienden, en zo ziet die man er wel een beetje uit: proberen genieten van het kampioenschap terwijl je vrouw en kinderen lawaai lopen te maken in het huis, het leven is niet bepaald een geschenk.

Al deze zaken roepen enkele vragen en bedenkingen op:
- Waarom sta ik overdag uit mijn raam te kijken? Waarom verdwaal ik mijn tijd?
- Die zone 30 is toch een succes, als dat geteisem zomaar midden op straat kan staan voetballen. ’t Is immers nogal een scherpe hoek, daar in die Tarbotstraat, men zou geredelijk kunnen vrezen voor een tragisch ongeval zodat we moeten spreken van vetklep was en vetklep deed.
- Als dat kind het zo normaal vindt zich midden op straat dusdanig te gedragen dat vader proactief moet optreden, wat spookt ze dan binnenshuis wel uit met haar arme opvoeder? Erg prettig kan het daar toch niet zijn.

Nu goed. Misschien houden ze wel heel veel van elkaar, en dan mag men wel wat meer. Dat doet me denken aan de licht verontrustende statistiek die ik eens hoorde dat 1 op 4 vrouwen klappen krijgt. Of dat klopt weet ik niet, google zelf maar.
Maar toch: twee exen van me hebben ondertussen toegestemd het leed van hun man te delen. En hedenochtend mailde mijn Chinese ex-pretpakket: ‘my boy friend will buy house, he holp we can marry ealier.’
Dat maakt drie. De vierde heeft het dus vlammend zitten. Nu heb ik een paar gemene vriendinnetjes gehad, maar ik zou toch niet zo ver willen gaan hen zo’n man van 25 procent toe te wensen.