legale mensen

Zondag veertien augustus is niet voor iedereen een mooie dag. Ik neem een pauze van het typen en praat met mijn buurvrouw over haar reisje naar Bretagne, wanneer ik mijn bel hoor gaan.
Het is een koppel, ze hebben het bordje Te Huur gezien van het appartement onder mij. Of ze het mijne eens mogen zien, als dat van dezelfde grootte is. Ik zeg ja en ja en volgens de vrouw –ze heeft van die heerlijke borsten en gebreid haar* en een (voor een keer best mooie) gouden ketting- zal God me daarvoor zegenen.
Dit is mijn slaapkamer, zeg ik in de slaapkamer. En dit is de badkamer, klinkt het in de badkamer. Maar hieronder hebben ze een douche, geen bad. ‘You mean take a bath standing up?’ vraagt de vrouw. Ik denk even dat ze Chinees is en vraag waar ze vandaan komt, maar het is Ghana, ik had eigenlijk al kunnen raden dat het een land in Afrika was.
Of ik niet eens naar de verhuurster wil bellen, want henzelf overkomt het vaak dat de telefoon meteen wordt ingehaakt. Ze werken nochtans allebei, zegt mevrouw, ‘and we are legal people. But we are black.’
Het appartement blijkt te duur –5/4 van mijn loon in China. Ik krijg nog eens de verzekering dat het tussen God en mij wel goed zit en dan vertrekken meneer –hij heeft zijn arm gebroken- en mevrouw en begint het weer te regenen.

* © Bouke Billiet, antirakettenbetoging Brussel jaren tachtig, met dank aan negerin in Brussel-Zuid.