rijst zonder stokjes

Nu ik eindelijk ongestoord en ongehinderd mijn weblog kan bekijken, heb ik er geen behoefte aan. Of beter: niet geen zin hebben, maar actief niet willen. Ik draag liever nog even de droom met me mee voor ik het in het echt op papier zie staan, vol slordigheden en verwoordingen die toch niet precies zeggen wat ik wens te dromen.

Even situeren: ik zit niet meer in een computerzaal in de schoolbibliotheek in Dalian, maar ontbijtend te typen/typend te ontbijten (bruin brood –ambrozijn valt erbij in het niet- met tomaat en Zwergenwiese Curry Streich; maar wel lekker), knus aan de computer in mijn eigen woonkamer. Nogal een verschil met Wang Lan Ying die mailde dat ze meer dan twee uur had moeten stappen om een internet-café te vinden, ook al is ze ondertussen terug in Dalian. Nogal tragisch, dat mailen met haar, want nu ze er niet in het levende lijf is om wat ze bedoelt op zeven verschillende manieren en liefst ook met handen en voeten uit te leggen, valt het me lastig te begrijpen wat ze schrijft.
In Pulandian heb ik een kort filmpje van haar gemaakt waarin ze traag tot tien telt, in het Nederlands. Dat heb ik al zeker honderd keer bekeken, maar ik zou haar duizend keer liever nog wat meer op haar tellen leren passen. Ik mis haar, alsof ik af en toe op de schouders word getikt en om me heen kijk en niemand zie.

Nu goed, ik ben niet in ledigheid verzonken. Er wordt hier gewerkt, jawel. Maar daar zal ik verder niet over zagen (er valt ook niks te zagen want ik doe het graag).

’s Avonds ga ik regelmatig de deur uit.
Ik wandel gewoontegetrouw langs de Schelde naar het kerkhof van Gentbrugge. Er is een nieuwe urnentuin aangelegd voor koppels. Je kan je eigen perkje huren met twee grote urnen in de vorm van steenroze rozen op groeihormonen. Ik voel me bedrogen en belachelijk als ik langs die kitscherige gedrochten wandel; wat moeten die arme koppels dan wel denken. Dan zie ik liever een rijtje zerken; met hun ‘eeuwige grondafstand’; de spreuken die op honderd manieren zeggen: ik zie je graag; de foto’s; de gebroken duivenbeeldjes; de militaire erevermeldingen.
Het liefst van al zie ik de pretentieloze aarden heuveltjes met slordig gemetseld baksteenmuurtje, alleen of in een klein groepje op een Chinese heuvelkam, maar ik heb het ook wel voor een grijze zerk waarop het regent, gelijk de Heer die als een schoolmeester voorbijwandelt en overal even stilhoudt en gebiedend op de schouders tikt: hou jij je nu maar rustig.

Of ik wandel de andere kant uit, naar het centrum van Gent. In de Belgradostraat staan een zwarte prostituee en een, euh, gewone vrouw te ruziën over een man die er een beetje beteuterd bij staat. Ik bekijk de man en krijg op slag medelijden met beide vrouwen. Of ik trek langs de Jongenstragel, dat is een heel smal paadje langs het water. Water in een stad vind ik echt ganz toll.
(Waarover zou de ruzie gaan? Heeft die vrouw misschien het goedkope parfum ontdekt op het goedkope hemd van haar vent en hem meegesleurd naar zijn minnares-voor-even? Of woont het koppel aan de overkant van de straat en is er iets teveel heen en weer gelonkt?
Hoe lang is het geleden dat hier jongens met korte zweepjes slome paarden langs de tragel stuurden? Langs dit jaagpad kwamen zeventiende-eeuwers misschien patatten verkopen. Dan loop ik nu waar echte zeventiende-eeuwers hebben gelopen. Wat ik niet zou geven om een kwartiertje in het Gent van 1800 of 1700 te mogen wandelen.)

Gisteren heb ik vijf uur lang gebabbeld met een vriendin. Dat –en haar- heb ik wel gemist. Toen ik bij mijn zus logeerde, kwam er ook wel eens een groepje vrienden langs. Het is bijzonder plezant om te merken dat we, ondanks mijn jaar afwezigheid, nog altijd op dezelfde golflengte zitten. Ik bedoel, we hoefden elkaar niet te leren kennen ofzo. Goed, een jaar is niet lang, maar ik ben gewoon blij dat... dat ik nog mee mag spelen. Opgestaan is plaats vergaan geldt hier niet.
Ondertussen lees ik Roald Dahls Boy. Een aanrader voor de mens in u.
De allerlaatste Chinafoto’s en een aapmens: http://www.picturetrail.com/voortplantingdesgeloofs.