de rest van september

(Hoe meer inktkussen ik schrijf, hoe minder ik hier publiceer.)

Vandaag heb ik een neger gezien op een fiets. Hij droeg zo’n vrolijk hemd met kleurtjes en motiefjes en riep opgewekt hallo naar een mooi meisje dat op de bus stond te wachten. Naar mij riep hij niks, hij vond me zeker geen mooi meisje.

In het water zag ik een vis. Dat is voor het eerst in mijn geschiedenis dat ik in het Gentse water een vis zie leven. Het zou wel wijs zijn als we binnenkort kunnen zwemmen, dan zit op elke brug een redder en worden er strandjes aangelegd en files naar de kust zijn er dan ook niet meer.

Bij Kong, mijn leraar Chinees (in ruil leer ik hem wat Nederlands, een afgrijselijke taal om uit te leggen), liggen enkele zeemvellen in een Chinese verpakking. Ik probeer de verpakking te lezen, dat lukt uiteraard niet. Dan opent Kong het pak en zet zijn tanden in een van de zeemvellen. Jij ook een, vraagt hij, en biedt me een pannenkoek aan. Ik krijg van hem altijd Chinese dingskes te eten, dan voel ik me weer een beetje dichter bij wie ik zou moeten zijn.
(Ze stelt het goed overigens, Wang Lan Ying, we mailen bijna dagelijks en ze wisselt de titels van haar mails af tussen ‘message’ en ‘love’ en vindt het leuk dat ik van de moeilijker Engelstalige woorden de Chinese vertaling tussen haakjes toevoeg.)

Op stap naar huis zie ik weer een neger, ik zou willen zeggen: dag neger, en hij zou dan zeggen: dag blancheke. Ik zou hem vragen of zijn vrouw van dat gezellig kroezelhaar heeft en of dat eigenlijk geborsteld moet worden. Ik zou dan het antwoord krijgen terwijl hij tersluiks mijn eigen hoofdflora bekijkt die eigenlijk dringend geborsteld moet worden.

Thuis (her)lees ik verder in Pluk van de Petteflet. Daar komt een heel donker stukje in voor, als Pluk op zoek gaat naar de kluizelaar en de Lispeltuut hem verkeerd stuurt, dan is het maar een eenzaam boek, verdwaalliteratuur voor kinderen in de mist. Wat ik zelf deed als kind ben ik grotendeels vergeten, allicht omdat ik hoop het nog eens over te mogen doen.

Er hield vandaag een hond zitstaking in de straat. Hij was bang van en gefascineerd door een graafmachine die een van de vele putten hier dempte. Ze zijn aan het werken, wat betekent dat ik elke dag hoofdpijn heb, want ik werk natuurlijk thuis. En ook, mijn schoenen brengen zand binnen.
De hond zat enkele minuten op de stoep te kijken en zijn bazin kon smeken wat ze wilde, het beest verroerde niet, tot er een jongen voorbijliep. Die had blijkbaar interessante schoenen aan want de hond ging eropaf en zo kwam alles goed.