seks met moslims

Lieve E.,
Dat hier vandaag toch een nieuw stukje bijkomt, is ook jouw verdienste. De tekst hieronder was namelijk gedoemd om geschreven en ongelezen op mijn harde schijf te blijven staan, zoals zovele inktkussen tegenwoordig. Ik weet niet waarom de schroom om nog veel te ‘posten’ zo groot is. Het besef misschien dat ik niet echt geïnteresseerd zou zijn in een weblog van iemand met wie ik op café kan. Het is toch idioot om iemands dagboek te gaan lezen als je net zo goed deel kan uitmaken van die dag? Snel terug naar China dus maar.
Nu, het thema van het stukje hieronder kwam vanmiddag ter sprake, dus ik dacht, laat ik de hele zwik toch maar op het internet zetten. Misschien maak ik mijn punt beter als ik schrijf dan wanneer ik praat, ik weet het niet. Bij het lezen is er alvast minder ruis: geen sigarettenrook, geen spinaziesoep of nieuwsgierige caféhond die komt meeluisteren.

Seks met moslims
Ik hou niet van moslims. Of toch niet van moslims in Iran die leven volgens de sharia, de religieuze wet die daar heerst. Vorige week was er op Canvas een documentaire over twee drugsverslaafde hoeren in Iran. Het ging op zeker moment over de sighe. Dat is een soort huwelijk dat een reeds getrouwde man met een vrouw kan aangaan. Voor een jaar, een half jaar of een dag. Een man mag in die periode, zoals in een ‘normaal’ huwelijk, de baas spelen over zijn vrouw, haar neuken, haar slaan, dat soort pret, in ruil voor, ja dat weet ik eigenlijk niet zo goed. Wat geld en eten voor het jong dat ze van een ander heeft, veronderstel ik.
In de documentaire zag je zo’n moslim met zijn nieuwe vrouw naar een mollah gaan om de sighe te bekrachtigen.

In zijn weinig indrukwekkend boek ‘De andere sekse’ schrijft Desmond Morris dat de islam toestaat dat een man vier vrouwen heeft. Want een man kan één vrouw toch nooit trouw zijn, dat is het hele kerseneten. En dus mag hij er vier houden, maar die moet hij dan ook wel goed behandelen. (Als die man denkt die vier vrouwen ook niet trouw te kunnen zijn, dan zegt de koran dat hij het toch maar beter bij één vrouw houdt.)

Ik kan me plots niet meer herinneren waarom ik destijds iets had tegen die schurk die Iran een schurkenstaat noemde. Misschien omdat hij daarmee bedoelde dat het in zijn tuin zoveel beter was, wat ook niet helemaal klopt: de cijfers van het aantal mishandelde echtgenotes in de VS liegen er niet om. (Die cijfers heb ik eens opgezocht toen ik het beu werd dat enkele van mijn studentes Amerika maar bleven verheerlijken.)

Ik weet niet waarom ik dat nu allemaal kom te vertellen. Ik ging het eigenlijk hebben over het toneel dat ik zaterdag zag, het was barslecht. Ik ging van dat toneel, over een Vlaams vastgeroest gezin, de link leggen naar hoe het gaat met mijn familiegeschiedenis. Ik weet niet waarom ik het nu over mannen en vrouwen heb. Misschien ben ik jaloers omdat die Iraanse mannen het voor zichzelf zo fijn hebben geregeld. Misschien ben ik verontwaardigd.

Misschien vraag ik me af waarom vrouwen ervoor kiezen moslim te zijn. Als die Allah werkelijk zo groot is, dan zal Hij toch zeker wel begrijpen dat het voor een vrouw nu even niet schikt moslim te zijn?
Misschien overschat ik vrouwen. ’t Is vaak verleidelijk om slachtoffers positievere eigenschappen toe te dichten dan ze verdienen, dat doen we omdat de dader natuurlijk de slechte is. (De joden houden nogal van die denkfout, hun hele identiteit hangt eraan vast.) Misschien zijn veel van die vrouwen gewoon niet zo slim om de spreekwoordelijke hoofddoek weg te gooien. Misschien geloven ze dat ze beter een slechte structuur –de islam- behouden dan helemaal geen structuur en individualisme.

Gender is gewoon klote, als je erover nadenkt, en als je een vrouw bent is het helemaal kut. Aan welke kant van de barricaden je ook staat, fout ben je toch, en ’t is onmogelijk ooit iets goed te maken bij de overkant.