plastic

Het Gentse bedrijf dat plastic verpakkingen maakt, huurt een schoonmaakbedrijf in (uit Antwerpen). Het schoonmaakbedrijf huurt een wegwerparbeider (dat ben ik) en stuurt een vaste werknemer. Die werknemer rijdt in een bedrijfswagen die het schoonmaakbedrijf huurt van een autofirma. In die wagen zitten enkele schoonmaakmachines. Die huurt het schoonmaakbedrijf van weer een andere firma.
Ik begrijp er allemaal niets van, maar dat wordt van een schoonmaker gelukkig ook niet verwacht. Ik hoef niks anders te doen dan de vloeren van de heren- en dameskleedkamers op te blinken. Niets zo leuk als met een aftrekker over gladde tegels gaan: doeg-a-doeg-a-doeg gaat dat, een heel bevredigend geluid en het resultaat mag er zijn. En ondertussen sta je een beetje te mijmeren over La vita è bella, over vragen die je nog aan nonkels en tantes moet stellen en over andere leuke dingen.

Voor ik het gebouw mag betreden, stopt de bewakingsagent me een boekje in de handen vol veiligheidsregels. Ik moet tekenen dat ik er ‘grondig kennis van heb genomen’. Dan mag ik binnen. ’s Middags mag ik pas weer buiten als ik getekend heb dat ik het gebouw verlaat.

Rond kwart na elf begint F. zich zorgen te maken: we zijn bijna klaar terwijl we verondersteld worden te werken tot twaalf. Dus even later zitten we ergens in een douche te babbelen over de wondere wereld van de schoonmaakfirma’s: ‘Het is een echte maffia.’
En dat door al dat gehuur en gelease en geconcurreer poetsvrouwen nu 6 uur krijgen voor een klus waarvoor ze vroeger 8 uur hadden. Hij vertelt verhalen over jobstudenten en dat die er vaak een potje van maken. Over het enorme verschil tussen werknemers uit Gent en werkontwijkers uit Antwerpen. Dat Belgen niet willen schoonmaken en dat Turken/Marokkanen/Albanezen onderling ruzie maken. En hun meisje meebrengen en haar hun werk laten doen. (’t Is niet grappig, maar ik moet er toch om lachen.) En hem racist noemen als hij een opmerking durft maken.
En dat hij geen overuren meer klopt omdat de staat daar toch alles van opeet.

Sympathieke mens (en geen racist). Hij was elektrotechnicus (‘ik deed zwembaden’) maar het bedrijf waarvoor hij werkte, ging overkop en als 45-jarige kreeg hij nergens nog een kans. Behalve dus bij het schoonmaakbedrijf.