hey jude
Aan: The New York Times Editor
Dear Sir,
Het is nu 25 jaar geleden, ik wil het nu wel uitleggen. 25 jaar is lang (en voor mij waren het 25 lange jaren), zijn er mensen die zo lang treuren om iemand? Ik weet het niet. Er is toch een punt in de tijd waar iets ophoudt erg te zijn. Als we het hebben over gruwelijke wreedheden van duizend jaar geleden, dan voelen we niks.
Ik dwaal al af en ik ben nog niet eens begonnen. Mijn psychiater zegt dat ik niet helder denk en hij zal wel gelijk hebben; het licht is hier niet wat het moet zijn en ik heb al zolang geen vrouw meer gehad.
Ik wil nu wel zeggen hoe het zat tussen John en mij. Er is zoveel onzin verteld. Zoveel theorieën van journalisten die een mooi verhaal belangrijker vinden dan een waar verhaal. Dat ik beroemd wilde worden bijvoorbeeld. Het zal wel. Waarom heb ik die eerste jaren dan zo angstvallig gezwegen?
Of dat ik eigenlijk in dat boek leefde, The Catcher in the Rye, en dat Johns pacifisme me stoorde omdat ik de wereld wilde redden. Ach, ze verzinnen zomaar wat. Maar ik wilde toch even duidelijkheid brengen, omdat men nog steeds nieuwsgierig is, blijkbaar.
Of dat ik gebrainwashed werd door de Amerikaanse geheime diensten die niet wilden dat John zich, na jaren stilzwijgen, weer zou roeren. Niet wanneer Reagan net president zou worden.
En zo zijn er nog wel enkele theorieën die nergens op slaan. De waarheid is nochtans heel eenvoudig:
In 1968 ging het slecht met onze gezinnen. Mijn vader sloeg moeder, ik was toen 13. ’s Nachts luisterde ik naar hun vechtpartijen. Het is waar, dat heb ik verteld aan de psychologen, ik verzon toen mijn eigen wereldje vol kleine wezentjes dat ik opblies als het stormde in mijn hoofd of tussen mijn ouders. Maar als het goed ging, dan trakteerde ik mijn wezentjes op Beatles-platen.
Elders in Amerika verliet John toen net zijn vrouw Cynthia om met Yoko samen te gaan wonen. Terwijl hij toch een klein zoontje had, Julian. Die was toen vijf. John keek eigenlijk amper om naar Julian, het moet verschrikkelijk geweest zijn voor dat ventje. Ik weet zelf wat het is om te leven met, of zonder, een vader die je geen geluk gunt. Misschien had ik eerder mijn vader moeten doden.
Daarom vond ik ‘Hey Jude’ zo mooi. Je weet toch dat Paul dat geschreven heeft? Hij was op weg naar Cynthia en Julian, met wie hij een betere band had dan John zelf. En onderweg verzon hij ‘Hey Jules’, voor Julian dus, maar in de studio lukte het beter met ‘Jude’. Dat was voor Julian. Voor alle kinderen die geterroriseerd werden door hun vader.
Dus toen ik later ontdekte dat John dat nummer haatte, werd ik woest op hem. Hij was niet alleen een waardeloze vader, hij kon het zelfs niet verdragen dat een ander zijn zoon troost bood. En dus probeerde hij het nummer te verpesten. Je moet ‘Hey Jude’ eens afspelen. Na 2 minuten en 59 seconden hoor je Lennon –ik moet John zeggen, hij en ik zijn voor altijd met elkaar verbonden- duidelijk vloeken: ‘Fucking hell,’ zegt hij, zogezegd omdat hij verkeerd inviel als achtergrondzanger. Maar ik weet wel beter. Als zoon voel je dat je ongewenst bent.
Dat heeft me zo kwaad gemaakt. Die twee woorden en niks anders zijn verantwoordelijk voor zijn dood. Het is zijn eigen schuld.
In het Playboyinterview dat net na zijn dood verscheen, beweerde John dat dat lied eigenlijk voor hem was. Met die verwijzing naar ‘you have found her’ enzo, dat Paul zei dat hij maar naar Yoko moest gaan. Zijn eigen lied verpesten. Hij heeft het zelf gezocht. In oktober was ik al eens naar New York gegaan, maar toen had ik de moed nog niet. Of misschien is het niet zo moedig iemand neer te schieten, ik weet het niet. John zou wel weer gevonden hebben van niet. Nee, hij zong over wereldvrede en ondertussen vergat hij zijn eigen kind. Dat is wat ik hem duidelijk wilde maken. Dat een betere wereld begint bij jezelf. Daar geloof ik vast in: een betere wereld begint bij jezelf en dus heb ik hem doodgeschoten.
Hoogachtend,
Mark Chapman
Dear Sir,
Het is nu 25 jaar geleden, ik wil het nu wel uitleggen. 25 jaar is lang (en voor mij waren het 25 lange jaren), zijn er mensen die zo lang treuren om iemand? Ik weet het niet. Er is toch een punt in de tijd waar iets ophoudt erg te zijn. Als we het hebben over gruwelijke wreedheden van duizend jaar geleden, dan voelen we niks.
Ik dwaal al af en ik ben nog niet eens begonnen. Mijn psychiater zegt dat ik niet helder denk en hij zal wel gelijk hebben; het licht is hier niet wat het moet zijn en ik heb al zolang geen vrouw meer gehad.
Ik wil nu wel zeggen hoe het zat tussen John en mij. Er is zoveel onzin verteld. Zoveel theorieën van journalisten die een mooi verhaal belangrijker vinden dan een waar verhaal. Dat ik beroemd wilde worden bijvoorbeeld. Het zal wel. Waarom heb ik die eerste jaren dan zo angstvallig gezwegen?
Of dat ik eigenlijk in dat boek leefde, The Catcher in the Rye, en dat Johns pacifisme me stoorde omdat ik de wereld wilde redden. Ach, ze verzinnen zomaar wat. Maar ik wilde toch even duidelijkheid brengen, omdat men nog steeds nieuwsgierig is, blijkbaar.
Of dat ik gebrainwashed werd door de Amerikaanse geheime diensten die niet wilden dat John zich, na jaren stilzwijgen, weer zou roeren. Niet wanneer Reagan net president zou worden.
En zo zijn er nog wel enkele theorieën die nergens op slaan. De waarheid is nochtans heel eenvoudig:
In 1968 ging het slecht met onze gezinnen. Mijn vader sloeg moeder, ik was toen 13. ’s Nachts luisterde ik naar hun vechtpartijen. Het is waar, dat heb ik verteld aan de psychologen, ik verzon toen mijn eigen wereldje vol kleine wezentjes dat ik opblies als het stormde in mijn hoofd of tussen mijn ouders. Maar als het goed ging, dan trakteerde ik mijn wezentjes op Beatles-platen.
Elders in Amerika verliet John toen net zijn vrouw Cynthia om met Yoko samen te gaan wonen. Terwijl hij toch een klein zoontje had, Julian. Die was toen vijf. John keek eigenlijk amper om naar Julian, het moet verschrikkelijk geweest zijn voor dat ventje. Ik weet zelf wat het is om te leven met, of zonder, een vader die je geen geluk gunt. Misschien had ik eerder mijn vader moeten doden.
Daarom vond ik ‘Hey Jude’ zo mooi. Je weet toch dat Paul dat geschreven heeft? Hij was op weg naar Cynthia en Julian, met wie hij een betere band had dan John zelf. En onderweg verzon hij ‘Hey Jules’, voor Julian dus, maar in de studio lukte het beter met ‘Jude’. Dat was voor Julian. Voor alle kinderen die geterroriseerd werden door hun vader.
Dus toen ik later ontdekte dat John dat nummer haatte, werd ik woest op hem. Hij was niet alleen een waardeloze vader, hij kon het zelfs niet verdragen dat een ander zijn zoon troost bood. En dus probeerde hij het nummer te verpesten. Je moet ‘Hey Jude’ eens afspelen. Na 2 minuten en 59 seconden hoor je Lennon –ik moet John zeggen, hij en ik zijn voor altijd met elkaar verbonden- duidelijk vloeken: ‘Fucking hell,’ zegt hij, zogezegd omdat hij verkeerd inviel als achtergrondzanger. Maar ik weet wel beter. Als zoon voel je dat je ongewenst bent.
Dat heeft me zo kwaad gemaakt. Die twee woorden en niks anders zijn verantwoordelijk voor zijn dood. Het is zijn eigen schuld.
In het Playboyinterview dat net na zijn dood verscheen, beweerde John dat dat lied eigenlijk voor hem was. Met die verwijzing naar ‘you have found her’ enzo, dat Paul zei dat hij maar naar Yoko moest gaan. Zijn eigen lied verpesten. Hij heeft het zelf gezocht. In oktober was ik al eens naar New York gegaan, maar toen had ik de moed nog niet. Of misschien is het niet zo moedig iemand neer te schieten, ik weet het niet. John zou wel weer gevonden hebben van niet. Nee, hij zong over wereldvrede en ondertussen vergat hij zijn eigen kind. Dat is wat ik hem duidelijk wilde maken. Dat een betere wereld begint bij jezelf. Daar geloof ik vast in: een betere wereld begint bij jezelf en dus heb ik hem doodgeschoten.
Hoogachtend,
Mark Chapman
posted by bouke billiet at 7:04 PM
0 Comments:
<< Home