helemaal niks

1.
Begrijp dan toch dat ik helemaal niks te vertellen heb! Nee, echt, helemaal niks! Wie schrijft, leeft niet, en wie niet leeft, hoort niet te schrijven. Of zoiets. Ik kan hier toch moeilijk elke dag verslag zitten doen van het feit dat ik achter mijn computer (28.467 op 27/02) woorden verzameld heb in een Word-documentje, wel?
Nu en dan denk ik: 't is hoog tijd om weer eens inkt te kussen. Dan roffel ik een beetje met mijn vingers op het klavier, typ een blad of wat over mijn cijferfetisjisme, David Bowie of de albinomuis die rond mijn pink hing, om het document vervolgens netjes op te slaan in de map mijn documenten/tekst/inktkussen, waarna ik er verder niets mee aanvang. Omdat het niet hoort dat ik krampachtig zoek naar iets dat kan getuigen van het Intense en Volop Bezig Zijnde Leven. Dan liever niets.
(Maar dat Leven moet zich nu ook weer niet te snel opnieuw komen aanbieden, want eigenlijk amuseer ik me duivels goed met dat schrijven, alleen valt er, zoals gezegd, helemaal geen moer over te vertellen.)

2.
Na twee maanden gedwongen rust probeerde ik vanavond opnieuw te lopen, maar al na enkele honderden meter werden de spieren of pezen (weet ik veel) rond mijn knieën zo hard als beton. Er zit niets anders op dan toe te geven dat er echt iets aan de hand is, maar dan aan mijn knie, en naar de dokter te gaan. Een godverdomme is hier wel op zijn plaats.