ik heb zoiets van ja amai

1.
Dinsdagnacht om zeventien over twee belde Wang Lan Ying. ’t Was niet geheel en al een verrassing, want ze had enkele dagen tevoren mijn telefoonnummer gevraagd. Blijkbaar mocht ze wel eens bellen van haar baas –bij mij komt het niet echt op iemand die zo ver zit te bellen, ik leef daarvoor teveel in de zeventiende eeuw.

Ze belde vanuit haar kantoor in Shanghai, ik hoorde het getoeter van de auto’s buiten. ‘Doe je je werk graag?’ vroeg ik.
‘Oh yes, I work is very happy.’ Ze heeft me proberen uitleggen wat ze precies doet, maar veel verder dan import en export en iets over geneesmiddelen kwamen we niet. Haar baas leert haar veel bij en haar ouders hebben honderd schapen-
‘Ship.’
‘Sheep?’
‘Huh?’
‘Yang?’
‘Yes, sheep!’-
gekocht. Mooie kleren maken wil ze nog altijd graag, maar niet nu meteen.
’t Was daar flink warm, vertelde ze nog. ‘Je weet toch dat het hier volop nacht is?’ merkte ik op.
‘Hé? Oja, dat zal wel. Waarom slaap je niet?’
Ze klonk eigenlijk heel gelukkig, dat verre meisje.

2.
Over ver gesproken: ik heb Google Earth gedownload, een programma waarmee je satellietfoto’s van overal ter wereld kan bekijken. Amai, mijn hoed. Ik ben natuurlijk eerst naar Dalian wezen kijken, of wat had je gedacht. Na veel zoeken –‘de busroute vanuit het stadscentrum liep toch langs de luchthaven? Waar ligt die fucking luchthaven hier?’- ben ik erin geslaagd mijn school en woongebouw terug te vinden. Toch wel indrukwekkend om dat daar zomaar te zien liggen. Alsof het allemaal echt was.
Niet elke stad valt even gedetailleerd te bekijken. In het dorpje Oswieçim zag ik het concentratiekamp niet want je kon niet echt ver inzoomen, maar het Witte Huis valt goed te bespioneren. Gent bleef dan weer wazig, terwijl de grote rode duinen in Namibië en de pier van Swakopmund, waar die ene verdwaalde zeehond zwom, goed te zien waren.

3.
Het wereldkampioenschap zit er gelukkig op. Wat een sof. Om te beginnen hebben die vervelende Italianen gewonnen, wat betekent dat ik mijn weddenschap verlies die ik een maand geleden met mijn Italiaanse studente aanging: ‘De Italianen zullen winnen.’
‘De Italianen winnen niet.’
‘Wedden?’
Zo komt het dus dat ik haar een chocolade-ei moet.
Terwijl die Italianen niet eens echt gewonnen hebben. David heeft een penalty gemist. Je kan Italië dan toch maar bezwaarlijk een echte kampioen noemen? Al dat feestgevier is een beetje belachelijk, neen? (Zo zat ik te mokken tegenover mijn triomferende studente.)

Maar nog veel erger dan dat les Bleus verloren van de blauwen, is dat Portugal zover geraakte. Ik heb een gloeiende hekel aan dat team. Ze kunnen voetballen, jazeker, maar gaan liever liggen om een strafschop uit te lokken. Of zoals de Nederlandse commentator (je dacht toch niet dat ik VT4 of KA2 ging kijken?) het verwoordde: ‘De act van de stervende zwaan mag wel eens gaan ophouden.’ En of! Die Figo, wat een pias! Eerst gaan liggen en vervolgens bij de scheidsrechter gaan zeuren om een kaart. Als ik arbiter was: rood voor elke speler die een woord tegen me zegt. ’t Is toch waar. Bende kletswijven. Voetballen moet je doen.
Heb je de finale gezien? Ik zag beelden van lang geleden, toen het hele publiek vol linten en confetti hing. Tijdens de match! Niet erna uit een idiote machine geschoten! Heb je de Mexican wave gezien? Een halve seconde hebben ze die getoond. Zal me dat een succes geweest zijn, die wave. Dat komt ervan als het hele stadion vol zit met zakenpartners die hun kaartjes cadeau kregen. Flauw, flauw, flauw. Als je dan denkt aan het Braziliaanse team uit de jaren van weleer dat, toen het eindsignaal klonk, overrompeld werd door inhalige supporters die hen ter plekke uitkleedden... En nu? Gattuso trok even zijn broek uit en trok die daarna zedig opnieuw aan. Proper, saai, leeg.
Dan zorgde Zidane tenminste nog voor een beetje ambiance. Al moet ik zeggen dat ik me persoonlijk beledigd voelde toen ik zijn nieuwste truukje zag. Ik voelde me zoals mijn Turkse kruidenier destijds, die me daags na Hagi’s rode kaart vijf volle minuten stond uit te leggen dat het helemaal geen terechte kaart was. Maar bij Zidane was het misschien wel een beetje terecht.