wij liepen daar

Precies zólang geleden trokken zij en ik naar die plek aan het water.
We liepen er onbezorgd rond, de zomer was een stille vriend en haar woorden betekenden toen nog niet wat ze nu nooit meer kunnen zijn voor me. Het heden was een uitgestrekte en eindeloze promenade langs het water, verleden was er niet en er zat nog toekomst in de toekomst. Ik had ons nog niet beroofd.

Een herinnering is een film die wordt geprojecteerd op een scherm en dat scherm is het heden en dat heden herinnert je eraan dat het maar een herinnering is. ’t Zou toch zo gek niet zijn om enkele zelfgekozen momenten te mogen herbeleven zonder te weten hoe het verder ging, zomaar, zonder extra te hoeven bijbetalen.

Ja, wij liepen daar, ik herinner me de aardbeien en de rit en hoe ze in slaap viel op mijn schouder en dat ik op niks anders had gehoopt. Ik denk dat ik nog heel goed weet hoe ik me toen voelde.