kleine rode vriend

En zo, kleine rode vriend, is dit het afscheid. Ik hoef je niet te vertellen wat afscheid is, want je was er enkele keren bij, op luchthavens of in dat kleine Chinese dorpje of aan allerlei haltes en stations.
Jij hebt van mij geen lessen te krijgen. Je hebt plaatsen van de wereld gezien waar ikzelf nooit was, Shanghai en Hongkong bijvoorbeeld, toen je op stap was met een ander.

In het begin liet niets vermoeden dat we ooit zo ver zouden raken. Ik kocht je voor vijf euro, we spraken dat toen nog uit als tweehonderd frank, zeven jaar geleden in de Veldstraat, waar de Vrede van Gent werd getekend.
Je diende me aan de universiteit en droeg zonder morren mijn ontoereikende notities of bezwete sportkleren. Je werd overbelast door mijn overmoed in de Colruyt en raakte vuil doordat ik je achteloos liet rondslingeren en reageerde niet als ik op je mopperde omdat mijn gestreken kleren verfrommeld raakten in je vormeloze maag.
Ook op je oude dag wist je nog bij te leren; we leerden onlangs samen Brussel kennen, toen mijn gsm –enkele dagen oud- uit je werd gevist. Toegegeven, het was ook wel een beetje mijn eigen schuld, ik had dat rotding niet in je voorzakje mogen stoppen.
Maak je geen zorgen: je opvolger –bijna had ik vervanger geschreven- heeft net als jij een geheim compartimentje, dat ik trouwens pas ontdekte toen ik al aan de kassa stond. Maar jij weet als geen ander dat ik nooit goed oplet als ik iets koop. Hoeveel beplekte appels of schoenen die te groot zouden blijken heb je niet gedragen voor me?

Zeven jaar aan mijn zijde, het valt eraan te zien. Je bent nog altijd even rood, maar hier en daar ook zwart; je opvolger is meteen helemaal zwart. Op die manier verenigen jullie samen de kleuren van Ferdinand Bordewijks fantastische 'Blokken', het boek dat ik las toen ik je opvolger kocht (ik houd wel van een beetje symboliek). Een fantastisch werkje, trouwens, je moet het ook eens lezen, als je 'Brave New World' interessant vond. Die heb je vaak genoeg in je gehad, dus dat ken je wel. 'Blokken' is veel mooier geschreven (en één jaar vóór BNW).
Je hangt tegenwoordig maar aan een draadje, zo versleten zijn je draagriemen. Die ik er twee jaar geleden nochtans zelf terug had aangenaaid, maar het mocht niet zijn.

Dus wat zal ik nu met je doen? Ik heb je overal met me meegenomen, op vliegtuigen en op het bootje naar Noord-Korea, naar Londen, squashterreinen en cantussen... Ik kan je toch niet zomaar dumpen? Nee, je krijgt een plaatsje in mijn bergkast, waar oude schoenen, mijn versleten jas waarmee ik de Chinese winter trotseerde, foto’s van vervlogen tijden en mensen en andere nutteloze relikwieën rusten. Nu en dan zal ik je nog eens bovenhalen en je met me mee dragen. En dan, op een dag van schoonmaakwoede, zal je verdwijnen.