maan op zondag

De wolken lagen zwaar en grijs, maar omdat ik zeker wist dat het niet zou gaan regenen, ging er niets bedreigends van uit. Vlak voor ik Gentbrugges kerkhof opliep, hobbelde een klein egeltje langzaam naar en onder het hek, de straat tegemoet. Ik dacht eerst dat het een rat was, maar een rat loopt, en dit bolle bruin rolde. Hij kwam zomaar aan mijn schoen ruiken, dat stekeldier, en kachelde toen rustig verder. Ik wilde opnieuw het kerkhof op, maar er kwam een mooie vrouw met een mooie hond aanwandelen. ‘Let op voor de egel!’ riep ik, en de mooie vrouw nam de mooie hond in haar mooie armen.

’t Viel niet mee om in het donker van halftien ’s avonds nieuwe graven te vinden, maar vinden deed ik, naast het plaatje van de ‘voorbehouden put’. Alsof iemand in het gemeentehuis was gaan zeggen voor het komende weekend best wel een graf te kunnen gebruiken. De aangeharkte grond was een beetje treurig, maar minder treurig dan de aanblik van een platgereden egel.
Gek dat je je op zo’n kerkhof ter pletter zou schrikken als je plots nog een andere levende ziel zou zien. Je blijft je toch altijd een beetje een indringer voelen op zo’n kerkhofavond. Je weet nooit dat die mensen ’s nachts een feestje bouwen.
Er vloog een stel ganzen over, door de wind schoot het niet echt op met hun vlucht naar het Zuiden. Hun gegakt protest ging verloren in het geritsel en geklapper van al wat loshing, maar ’t kan ook zijn dat ze onder elkaar bezig waren. De avond was goed.